Ten typ obejmuje zadania optymalizacyjne z kontekstem praktycznym: wielkość, którą mamy zminimalizować lub zmaksymalizować, opisuje funkcja jednej zmiennej, określona w przedziale wynikającym z treści. Obliczamy tej funkcji, wyznaczamy jej miejsca zerowe i badamy jej znak. Z funkcja rośnie w przedziale, w którym , a maleje w przedziale, w którym .
Gdy pochodna zmienia znak, funkcja ma w tym punkcie : maksimum przy zmianie znaku z dodatniego na ujemny, a minimum — z ujemnego na dodatni. W przedziale domkniętym porównujemy jeszcze wartości funkcji w tych punktach i na końcach przedziału — największa i najmniejsza z nich to funkcji w tym przedziale. Ponieważ zadania mają kontekst praktyczny, starannie ustalamy dziedzinę funkcji i konsekwentnie ją uwzględniamy.
Zadania o ekstremach funkcji bez kontekstu praktycznego zostały zebrane w osobnym typie . Zadania optymalizacyjne, w których funkcję trzeba najpierw ułożyć z zależności geometrycznych, zostały zebrane w trzech osobnych typach: dla figur na płaszczyźnie — w typie , dla brył — w typie , a w układzie współrzędnych — w typie .
Najmniejsza lub największa wartość funkcji podanej wzorem
W tym wariancie wzór funkcji i przedział jej argumentów są podane w treści, więc nie musimy układać funkcji sami. Pochodną obliczamy z i , wyznaczamy jej miejsca zerowe leżące w przedziale i badamy znak pochodnej. Z monotoniczności funkcji wnioskujemy, w którym punkcie przyjmuje ona wartość najmniejszą lub największą.
W tym zadaniu funkcja jest ilorazem, więc pochodną obliczamy ze wzoru na pochodną ilorazu. Zmienna oznacza nadwyżkę produkcji ponad najmniejszą opłacalną ilość, więc szukaną liczbę litrów otrzymujemy, dodając znalezioną wartość do tej ilości.
