Ten typ obejmuje , w których korzystamy z kilku narzędzi naraz. Są to , , wzory na i na , a także . Większość takich równań da się rozwiązać na kilka sposobów, a wybór wzoru zależy od kątów i funkcji, które w nich występują.
Niezależnie od wybranych wzorów staramy się zapisać równanie w postaci iloczynowej i przyrównać każdy czynnik do zera. Otrzymujemy wtedy proste równania, w których jedna z przyjmuje daną wartość. Ich rozwiązania odczytujemy z wykresu albo zapisujemy ogólnie: jeśli jest jednym z rozwiązań, a , to
Rozwiązania powtarzają się z okresem funkcji, co wynika z . Gdy szukamy rozwiązań w przedziale , a równanie zawiera kąt , gdzie , najpierw ustalamy, w jakim przedziale leży ten kąt:
Na tym przedziale odczytujemy z wykresu wszystkie rozwiązania, a na koniec wyznaczamy z nich . Przedział dla kąta jest razy dłuższy od przedziału dla , więc może się w nim zmieścić kilka okresów funkcji, a wtedy rozwiązań jest więcej.
Gdy po przyrównaniu czynnika do zera otrzymujemy równanie , postępujemy zależnie od prawej strony. Jeśli , dzielimy równanie przez i otrzymujemy . Wcześniej sprawdzamy, że liczby, dla których , nie są rozwiązaniami — wtedy , więc lewa strona nie jest zerem.
Jeśli , dzielenie przez nie prowadzi do równania z samym tangensem. Dzielimy wtedy równanie przez : współczynniki stają się cosinusem i sinusem pewnego kąta , zwykle jednego ze znanych kątów, i lewą stronę zwijamy ze wzoru na sinus sumy:
Postać iloczynowa po zastosowaniu kilku wzorów
W tym wariancie przekształcamy równanie tak, aby we wszystkich wyrazach wystąpił ten sam kąt, a potem wspólny czynnik. Funkcje wielokrotności kąta rozpisujemy ze wzorów na funkcje podwojonego kąta lub sumy kątów, wyrazy grupujemy w pary o wspólnym czynniku i zapisujemy równanie w postaci iloczynowej. Każdy czynnik przyrównujemy do zera i rozwiązujemy otrzymane proste równania.
W tym zadaniu rozpisujemy sinus podwojonego kąta i grupujemy cztery wyrazy w dwie pary o wspólnym czynniku. Rozwiązań szukamy wśród wszystkich liczb rzeczywistych, więc zapisujemy je z okresem .
Tutaj kąt zapisujemy jako sumę , a wzory na sinus sumy i na funkcje podwojonego kąta pozwalają wyłączyć przed nawias sinus kąta . Rozwiązania ogólne otrzymanych równań dzielimy na koniec przez współczynnik przy niewiadomej.
