Ten typ obejmuje zadania, które rozwiązujemy bezpośrednio z definicji . Logarytm o podstawie z liczby to wykładnik potęgi, do której trzeba podnieść , aby otrzymać :
Tu , i . Z definicji wynikają :
Obliczając logarytm, zapisujemy więc liczbę logarytmowaną jako potęgę podstawy i odczytujemy wykładnik. Zadania, w których korzystamy z praw działań na logarytmach — logarytmu iloczynu, ilorazu i potęgi — zostały zebrane w osobnym typie .
Zamiana logarytmu na potęgę
W tym wariancie korzystamy wprost z definicji: równość zapisujemy w postaci potęgowej — podstawa logarytmu staje się podstawą potęgi, a wartość logarytmu jej wykładnikiem.
W tym zadaniu znamy podstawę i wartość logarytmu, a szukamy liczby logarytmowanej. Ważne, by nie zamienić miejscami podstawy i wykładnika potęgi.
Tutaj wartość logarytmu jest oznaczona literą, więc niczego nie obliczamy, tylko wskazujemy równość potęgową równoważną definicji — litera staje się wykładnikiem.
Liczba logarytmowana jako potęga podstawy
W tym wariancie liczba logarytmowana jest potęgą podstawy o wykładniku całkowitym, więc zapisujemy ją w tej postaci i odczytujemy wykładnik:
W tym zadaniu obie liczby logarytmowane są naturalnymi potęgami podstawy, więc obliczamy każdy logarytm osobno i odejmujemy wyniki.
Tutaj jeden ze składników zawiera logarytm z jedynki, który jest równy zeru, bo każda dopuszczalna podstawa podniesiona do potęgi zerowej daje jedynkę.
Tutaj jeden z logarytmów nie ma zapisanej podstawy — to , więc liczbę logarytmowaną zapisujemy jako potęgę liczby .
Tutaj podstawa logarytmu jest ułamkiem, a liczba logarytmowana — liczbą naturalną, więc zapisujemy ją jako potęgę tego ułamka, korzystając z .
Podstawa i liczba jako potęgi tej samej liczby
W tym wariancie podstawa i liczba logarytmowana są potęgami tej samej liczby o wykładnikach wymiernych. Zapisujemy je w tej postaci, korzystając z , np. , a następnie z równości
Tu , i ; równość wynika z definicji, bo .
W tym zadaniu oba logarytmy mają tę samą podstawę, a liczba logarytmowana w mianowniku jest pierwiastkiem, więc zapisujemy ją jako potęgę podstawy o wykładniku wymiernym.
Tutaj podstawą logarytmu jest pierwiastek, a liczba logarytmowana jest potęgą innej liczby, więc obie zapisujemy jako potęgi tej samej liczby naturalnej.
Tutaj porządkujemy trzy logarytmy o różnych podstawach, więc każdy obliczamy osobno. Podstawy i liczby logarytmowane są potęgami tej samej liczby, także o wykładnikach ujemnych.
Kiedy logarytm istnieje — dodatnia liczba logarytmowana
W tym wariancie sprawdzamy, dla jakich wartości zmiennej wyrażenie z logarytmem ma sens. Z definicji logarytmu liczba logarytmowana musi być dodatnia, a podstawa — dodatnia i różna od . Gdy liczba logarytmowana zależy od , rozwiązujemy nierówność, np. dla wyrażenia nierówność .

