Ten typ obejmuje zadania, w których szukamy największej lub najmniejszej wartości wielkości opisanej — zysku, przychodu, pola albo wartości wyrażenia — oraz argumentu, dla którego jest ona osiągana. Najpierw zapisujemy tę wielkość jako funkcję jednej zmiennej i ustalamy wynikającą z treści (długości dodatnie, liczby całkowite, limit produkcji). Potem korzystamy z : funkcja kwadratowa osiąga w — największą wartość dla , a najmniejszą dla . Współrzędne wierzchołka to:
Pierwszą współrzędną wierzchołka obliczamy z albo — gdy znamy miejsca zerowe , — z . Wierzchołek można też odczytać z .
Zawsze sprawdzamy, czy należy do dziedziny. Jeśli nie, wartość największą lub najmniejszą funkcja przyjmuje na końcu przedziału; zadania z wyznaczania wartości skrajnych w przedziale domkniętym zostały zebrane w osobnym typie . Gdy zmienna przyjmuje tylko wartości całkowite, a nie jest liczbą całkowitą, porównujemy wartości funkcji w dwóch najbliższych liczbach całkowitych.
Zadania, w których funkcja jest dana bez kontekstu i określona na zbiorze , zostały zebrane w osobnym typie .
Funkcja podana w treści zadania
W tym wariancie wzór funkcji podaje treść — opisuje on np. przychód lub zysk w zależności od zmiany ceny. Wyznaczamy pierwszą współrzędną wierzchołka — dla postaci iloczynowej jako średnią miejsc zerowych (), dla ogólnej ze wzoru — i sprawdzamy, czy należy do dziedziny. Na koniec odpowiadamy na pytanie z treści, które może dotyczyć argumentu albo wartości funkcji.
W tym zadaniu funkcja przychodu jest dana w postaci iloczynowej, więc pierwszą współrzędną wierzchołka obliczamy jako średnią miejsc zerowych i sprawdzamy, czy należy do dopuszczalnego zakresu zmiennej.
Tutaj funkcję zysku trzeba najpierw obliczyć jako różnicę przychodu i kosztów, . Produkcja ma górny limit, więc sprawdzamy, czy pierwsza współrzędna wierzchołka go nie przekracza.
Tutaj zmienna oznacza liczbę podwyżek ceny, a pytanie dotyczy samej ceny, więc po wyznaczeniu argumentu wierzchołka obliczamy jeszcze cenę, która mu odpowiada.
Funkcja zbudowana z zależności geometrycznych
W tym wariancie funkcję musimy najpierw zbudować: pole figury (albo powierzchni bryły) wyrażamy jako funkcję jednej zmiennej, korzystając z zależności między jej wymiarami. Otrzymujemy funkcję kwadratową, której wyznaczamy z warunku, że wszystkie długości są dodatnie, a wierzchołek — jak w poprzednim wariancie.
W tym zadaniu długość liny wiąże wymiary prostokąta warunkiem liniowym; jeden bok leży na brzegu, więc lina tworzy tylko trzy boki. Z tego warunku wyznaczamy jeden wymiar przez drugi.
Tutaj siatka tworzy też ściany wewnętrzne między trzema wybiegami, więc w warunku na jej długość niektóre wymiary występują kilka razy.
Tutaj pole trójkąta obliczamy jako pole kwadratu pomniejszone o pola trzech trójkątów prostokątnych, a szukamy wartości najmniejszej.
Wyrażenie dwóch zmiennych z warunkiem liniowym
W tym wariancie dwie niewiadome wiąże warunek liniowy, a szukamy największej lub najmniejszej wartości wyrażenia stopnia drugiego z tymi niewiadomymi. Z warunku wyznaczamy jedną niewiadomą i podstawiamy ją do wyrażenia — otrzymujemy funkcję kwadratową jednej zmiennej, której wierzchołek obliczamy z .
W tym zadaniu wyrażenie zawiera także iloczyn obu niewiadomych, a niewiadome mogą być dowolnymi liczbami rzeczywistymi; na koniec obliczamy jeszcze drugą niewiadomą.
Tutaj obie liczby są nieujemne, więc funkcja otrzymana po podstawieniu ma dziedzinę ograniczoną do przedziału; szukamy wartości najmniejszej i sprawdzamy, czy wierzchołek należy do tej dziedziny.

