Ten typ obejmuje zadania, w których obliczamy wartość lub upraszczamy wyrażenie z „nietypowych” kątów, czyli kątów spoza zestawu znanych kątów ostrych, np. , albo . Taki kąt zapisujemy za pomocą kątów, dla których wartości funkcji znamy. Korzystamy przy tym z , wzorów na albo wzorów na . Na koniec korzystamy z , np. .
Sprowadzanie kąta do kąta ostrego wzorami redukcyjnymi
W tym wariancie kąt zapisujemy jako sumę lub różnicę wielokrotności kąta prostego i kąta ostrego, np. , i ze zamieniamy funkcję na funkcję kąta ostrego. Zmiana kąta o lub nie zmienia nazwy funkcji, a zmiana o lub zamienia sinus na cosinus i odwrotnie. Znak wyniku ustalamy z dla ćwiartki, w której leży kąt przed redukcją, np.:
Wzory redukcyjne zachodzą dla dowolnego kąta , więc pozwalają też uprościć wyrażenie z kątem oznaczonym literą. Zadania z poziomu podstawowego, w których stosujemy je do kątów ostrych i rozwartych, zostały zebrane w osobnym typie .
W tym zadaniu oba kąty są większe od o kąt ostry, więc korzystamy ze wzorów dla kąta — cosinus zmienia przy tym znak, a tangens nie.
Tutaj kąt jest oznaczony literą, więc wzór redukcyjny dla kąta stosujemy do dowolnego i zamiast liczby otrzymujemy prostsze wyrażenie.
Funkcje sumy i różnicy kątów, gdy znamy jedną funkcję kąta
W tym wariancie kąt ma postać , gdzie jest znanym kątem, a o kącie wiemy, w której ćwiartce leży i ile wynosi jedna jego funkcja. Ze wzorów na rozpisujemy wyrażenie, np.:
Brakującą funkcję kąta obliczamy z , a jej znak ustalamy z ćwiartki, w której leży .
Rozpoznanie wzoru na cosinus podwojonego kąta
W tym wariancie „nietypowy” kąt jest połową kąta, którego funkcje znamy — wprost albo po zastosowaniu wzorów redukcyjnych. W wyrażeniu występuje wtedy różnica kwadratów cosinusa i sinusa tego samego kąta albo liczba do niej przeciwna, więc ze wzorów na zastępujemy ją cosinusem kąta dwa razy większego:
Podwojony kąt zwykle nadal nie jest ostry, więc sprowadzamy go do kąta ostrego wzorami redukcyjnymi.
W tym zadaniu wyrażenie jest od razu różnicą , a podwojony kąt sprowadzamy do kąta ostrego wzorem redukcyjnym dla kąta .
Tutaj podwojony kąt leży w czwartej ćwiartce, więc korzystamy ze wzoru redukcyjnego dla kąta — cosinus zachowuje wtedy znak.
Tutaj sinus stoi przed cosinusem, więc najpierw wyłączamy minus przed nawias i dopiero wtedy stosujemy wzór na cosinus podwojonego kąta.

