Ten typ obejmuje zadania, w których korzystamy ze . Pozwala on obliczyć dowolny wyraz z pierwszego wyrazu i różnicy , bez wypisywania wyrazów pośrednich:
Ogólniej, wyraz różni się od wyrazu o tyle różnic, ile miejsc dzieli ich numery:
Zadania, w których wystarczy dodać różnicę do sąsiedniego wyrazu lub ją odjąć, zostały zebrane w osobnym typie , a zadania o sumie początkowych wyrazów — w typie .
Wyraz ciągu, gdy znamy jeden wyraz i różnicę
W tym wariancie znamy jeden wyraz i różnicę albo możemy ją od razu obliczyć, a szukamy pierwszego wyrazu lub innego wyrazu. Podstawiamy dane do wzoru ogólnego i rozwiązujemy z niewiadomą , a potem obliczamy szukany wyraz. Krócej jest od razu skorzystać z zależności .
W tym zadaniu znamy różnicę i siódmy wyraz, a szukamy pierwszego wyrazu, więc rozwiązujemy jedno równanie liniowe z niewiadomą .
Tutaj szukamy wyrazu innego niż pierwszy — możemy najpierw obliczyć , a potem szukany wyraz, albo od razu skorzystać z zależności .
Tutaj różnicy nie podano, ale znamy dwa początkowe wyrazy, więc obliczamy ją jako ich różnicę, a dopiero potem korzystamy ze wzoru ogólnego.
Pierwszy wyraz i różnica z dwóch danych wyrazów
W tym wariancie znamy dwa wyrazy i , które ze sobą nie sąsiadują. Zapisujemy oba ze wzoru ogólnego i otrzymujemy z niewiadomymi i :
Odejmując równania stronami, od razu otrzymujemy różnicę, bo . Potem obliczamy albo inny szukany wyraz.
W tym zadaniu żaden z danych wyrazów nie jest pierwszy, więc rozwiązujemy układ równań i wyznaczamy zarówno pierwszy wyraz, jak i różnicę.
Tutaj jednym z danych wyrazów jest pierwszy wyraz, więc układ nie jest potrzebny — różnicę obliczamy z jednego równania, a potem szukany wyraz.
Tutaj po wyznaczeniu różnicy nie potrzebujemy pierwszego wyrazu, bo szukany wyraz sąsiaduje z jednym z danych — wystarczy dodać do niego różnicę.
Wyznaczanie i rozpoznawanie wzoru ogólnego
W tym wariancie znamy początkowe wyrazy ciągu i szukamy jego wzoru ogólnego albo rozpoznajemy, który z podanych wzorów opisuje ciąg arytmetyczny. Po podstawieniu i do wzoru ogólnego i uproszczeniu otrzymujemy wyrażenie liniowe względem :
Ciąg arytmetyczny ma więc wzór postaci , w którym współczynnik przy jest różnicą ciągu.
W tym zadaniu znamy dwa początkowe wyrazy, więc obliczamy różnicę i podstawiamy ją do wzoru ogólnego. Wybrany wzór łatwo sprawdzić, obliczając z niego dwa początkowe wyrazy.
Tutaj porównujemy trzy ciągi dane wzorami różnego rodzaju, więc dla każdego sprawdzamy, czy jego wzór ma postać ; w razie wątpliwości porównujemy różnice kolejnych wyrazów.
Numer wyrazu o danej wartości
W tym wariancie szukamy numeru wyrazu, który ma podaną wartość. Zapisujemy wzór ogólny , przyrównujemy go do tej wartości i rozwiązujemy równanie z niewiadomą . Wynik musi być liczbą naturalną dodatnią — w przeciwnym razie podana liczba nie jest wyrazem ciągu.
Zadania, w których numer wyrazu wyznaczamy dla ciągów danych innymi wzorami ogólnymi, zostały zebrane w osobnym typie .
W tym zadaniu znamy pierwszy wyraz i różnicę, więc od razu zapisujemy wzór ogólny i rozwiązujemy równanie z niewiadomą .
Tutaj różnicy nie podano — najpierw obliczamy ją z dwóch początkowych wyrazów, a dopiero potem zapisujemy wzór ogólny.
Równania i wyrażenia z wyrazami ciągu
W tym wariancie mamy równanie lub wyrażenie, w którym występuje kilka wyrazów ciągu. Każdy z nich zapisujemy ze wzoru ogólnego za pomocą i , porządkujemy i rozwiązujemy otrzymane równanie. Często się redukuje i zostaje sama różnica — na przykład różnica dwóch wyrazów zależy tylko od :
W tym zadaniu warunek łączy trzy początkowe wyrazy; po zapisaniu ich za pomocą i pierwszy wyraz się redukuje i zostaje równanie z samą różnicą.
Tutaj zależność między sumą dwóch pierwszych i sumą dwóch ostatnich wyrazów jest opisana słowami, więc najpierw zapisujemy ją jako równanie.
Tutaj znamy tylko różnicę ciągu, a wyrażenie jest różnicą dwóch odległych wyrazów, więc jego wartość zależy wyłącznie od .
Wyrazy o równych sumach numerów
W tym wariancie korzystamy z tego, że suma dwóch wyrazów ciągu arytmetycznego zależy tylko od sumy ich numerów:
Jeśli więc , to:
Dzięki temu często nie trzeba wyznaczać ani , ani . Zadania, w których tę własność stosujemy do trzech kolejnych wyrazów, zostały zebrane w osobnym typie .
W tym zadaniu znamy tylko jeden wyraz, a pytamy o sumę dwóch wyrazów równo od niego oddalonych — taka suma jest równa podwojonemu danemu wyrazowi.
Tutaj niewiadomą jest numer jednego z wyrazów w równości dwóch sum, więc porównujemy sumy numerów. Założenie, że ciąg jest rosnący, gwarantuje, że jego różnica nie jest zerem.
Tutaj sumę czterech wyrazów rozbijamy na dwie pary o tej samej sumie numerów co szukane wyrazy, więc nie trzeba wyznaczać pierwszego wyrazu ani różnicy.
Liczby podzielne przez daną liczbę
W tym wariancie liczby podzielne przez z pewnego zakresu tworzą ciąg arytmetyczny o różnicy . Ustalamy najmniejszą i największą taką liczbę, a liczbę wyrazów obliczamy ze wzoru ogólnego przekształconego do postaci:
Tutaj i to skrajne wielokrotności liczby w danym zakresie.
W tym zadaniu zliczamy wszystkie dwucyfrowe wielokrotności danej liczby, więc skrajne wielokrotności ustalamy wśród liczb dwucyfrowych.
Tutaj zakres ograniczają liczba cyfr i podana liczba, więc najpierw ustalamy największą wielokrotność mniejszą od tej liczby.
Tutaj nie zliczamy wielokrotności, lecz szukamy tej, która stoi w ciągu na podanym miejscu — obliczamy ją ze wzoru ogólnego z różnicą równą danemu dzielnikowi.
Ciąg arytmetyczny w zadaniu z treścią
W tym wariancie ciąg arytmetyczny jest opisany słowami: kolejne wielkości rosną lub maleją o tę samą wartość. Rozpoznajemy pierwszy wyraz, różnicę i wielkość, o którą pyta zadanie, a potem korzystamy ze wzoru ogólnego.
W tym zadaniu długości boków kolejnych trójkątów tworzą ciąg arytmetyczny, ale różnica jest wyrażona w innych jednostkach niż długości — przed podstawieniem do wzoru zamieniamy wszystkie wielkości na te same jednostki.
