Ten typ obejmuje zadania, w których wyznaczamy współrzędne paraboli będącej wykresem albo korzystamy z danego wierzchołka. Wierzchołek odczytujemy z albo obliczamy z :
W tych wzorach jest wyróżnikiem trójmianu. Większość zadań, w których wierzchołek łączymy z osią symetrii paraboli (), została zebrana w osobnym typie .
Wierzchołek z postaci kanonicznej
W tym wariancie wzór ma , więc wierzchołek odczytujemy bez obliczeń.
W tym zadaniu we wzorze nie ma wyrazu poza nawiasem — to postać kanoniczna z równym zeru; pierwszą współrzędną odczytujemy z nawiasu, pamiętając o zmianie znaku.
Tutaj wzór nie zawiera nawiasu — to postać kanoniczna z równym zeru, więc wierzchołek leży na osi .
Pierwsza współrzędna wierzchołka ma znak przeciwny do liczby w nawiasie: , więc . Druga współrzędna to liczba dodana poza nawiasem, razem ze swoim znakiem: dla wierzchołkiem jest .
Wierzchołek z postaci ogólnej
W tym wariancie znamy wzór . Z obliczamy , a potem albo . Równoważnie sprowadzamy wzór do postaci kanonicznej, uzupełniając wyrażenie do pełnego kwadratu, np. .
W tym zadaniu pierwszą współrzędną wierzchołka podano, więc wystarczy obliczyć drugą: jako wartość funkcji w tym punkcie albo z wyróżnika.
Tutaj trójmian jest pełnym kwadratem, więc postać kanoniczną otrzymujemy od razu ze wzoru skróconego mnożenia, bez obliczania współrzędnych wierzchołka ze wzorów.
Tutaj wierzchołek paraboli i jej punkty przecięcia z osią są wierzchołkami trójkąta: podstawa leży na osi , a wysokość jest równa drugiej współrzędnej wierzchołka.
Wierzchołek z postaci iloczynowej
W tym wariancie wzór ma :
Z pierwsza współrzędna wierzchołka jest średnią arytmetyczną miejsc zerowych, , a drugą obliczamy jako .
W tym zadaniu nie trzeba obliczać współrzędnych wierzchołka — wystarczą ich znaki. Znak drugiej współrzędnej wynika z kierunku ramion: gdy funkcja ma dwa miejsca zerowe, wierzchołek leży po przeciwnej stronie osi niż ramiona.
Współczynniki wzoru z danego wierzchołka
W tym wariancie znamy wierzchołek (albo jedną jego współrzędną) i wyznaczamy brakujący współczynnik. Podstawiamy współrzędne wierzchołka do i w razie potrzeby przekształcamy ją do postaci ogólnej, z której odczytujemy i . Zadania, w których wyznaczamy cały wzór funkcji, zostały zebrane w osobnym typie .
W tym zadaniu współczynnik odczytujemy z postaci ogólnej, bo jest taki sam we wszystkich postaciach wzoru, a wierzchołek wstawiamy do postaci kanonicznej.
Tutaj szukamy współczynników postaci ogólnej, więc postać kanoniczną z danym wierzchołkiem trzeba jeszcze wymnożyć.
Tutaj wzór jest w postaci iloczynowej z nieznanym współczynnikiem . Wierzchołek należy do wykresu, więc podstawiamy jego współrzędne do tego wzoru i otrzymujemy równanie z niewiadomą .


