Ten typ obejmuje . Korzystamy z definicji :
Tu oznacza wyrażenie z niewiadomą. Gdy po jednej stronie równania stoi wartość bezwzględna, a po drugiej liczba , korzystamy z :
Dla równanie sprowadza się do , a dla nie ma rozwiązań, bo wartość bezwzględna jest nieujemna. Nierówności z wartością bezwzględną rozwiązujemy tymi samymi metodami — zadania z nimi zostały zebrane w osobnym typie .
Wartość bezwzględna równa liczbie
W tym wariancie po jednej stronie równania stoi wartość bezwzględna wyrażenia liniowego, a po drugiej — liczba dodatnia. Z rozbijamy równanie na dwa równania liniowe. Równanie możemy też odczytać na osi liczbowej: szukamy liczb, których odległość od jest równa , czyli i .
W tym zadaniu wybieramy spośród podanych par liczb tę, która spełnia równanie — możemy rozwiązać równanie albo sprawdzić kolejne pary przez podstawienie.
Tutaj pytamy o sumę rozwiązań. Rozwiązania leżą na osi liczbowej symetrycznie względem liczby, od której mierzymy odległość, więc ich suma jest dwukrotnością tej liczby.
Prawa strona zależna od niewiadomej
W tym wariancie równanie ma postać , gdzie po prawej stronie stoi wyrażenie z niewiadomą. Wartość bezwzględna jest nieujemna — to jedna z — więc rozwiązania muszą spełniać warunek :
Możemy też rozpatrzyć dwa przypadki z definicji wartości bezwzględnej — gdy wyrażenie pod nią jest nieujemne i gdy jest ujemne — i w każdym sprawdzić, czy otrzymana liczba należy do rozpatrywanego przedziału.
W tym zadaniu z dwóch równań liniowych otrzymujemy dwie liczby, ale jedna z nich nie spełnia warunku nieujemności prawej strony.
Tutaj pytamy tylko o liczbę rozwiązań. Rozpatrujemy dwa przypadki z definicji wartości bezwzględnej albo szkicujemy wykres funkcji określonej przedziałami i liczymy jej miejsca zerowe.
Tutaj wybieramy rozwiązanie spośród podanych liczb. Prawa strona musi być nieujemna, więc od razu odrzucamy liczby ujemne, a pozostałe sprawdzamy przez podstawienie.
Zagnieżdżone wartości bezwzględne
W tym wariancie jedna wartość bezwzględna stoi wewnątrz drugiej, np. . stosujemy dwukrotnie: najpierw do zewnętrznej wartości bezwzględnej, a potem do każdego z otrzymanych równań z wewnętrzną. Każde z tych równań może mieć dwa rozwiązania, jedno albo żadnego, więc na koniec zbieramy wszystkie różne rozwiązania.
W tym zadaniu po prawej stronie stoi liczba. Po zastosowaniu twierdzenia do zewnętrznej wartości bezwzględnej jedno z równań ma po prawej stronie zero, więc daje tylko jedno rozwiązanie.
Tutaj po prawej stronie stoi wyrażenie, które jest zawsze dodatnie, więc warunek nieujemności jest spełniony, a jedno z otrzymanych równań okazuje się sprzeczne.
Tutaj zagnieżdżona wartość bezwzględna jest częścią wzoru funkcji określonej przedziałami, więc rozwiązania sprawdzamy z warunkiem przedziału. Dla dodatnich wewnętrzną wartość bezwzględną możemy od razu opuścić.
Kilka wartości bezwzględnych — rozpatrywanie przypadków
W tym wariancie w równaniu występują co najmniej dwie wartości bezwzględne wyrażeń liniowych. Miejsca zerowe tych wyrażeń dzielą oś liczbową na przedziały; na każdym z nich korzystamy z definicji , zapisujemy równanie bez wartości bezwzględnych, rozwiązujemy je i sprawdzamy, czy otrzymana liczba należy do rozpatrywanego przedziału.
W tym zadaniu wartości bezwzględne stoją po obu stronach równania, a liczba otrzymana w jednym z trzech przypadków nie należy do jego przedziału.
Tutaj wartości bezwzględnych jest cztery, ale z oraz trzy z nich zapisujemy za pomocą tego samego wyrażenia i część się redukuje.
Liczba rozwiązań równania z parametrem
W tym wariancie równanie zawiera parametr, a szukamy jego wartości, dla których równanie ma określoną liczbę rozwiązań. Zapisujemy je w postaci , gdzie funkcja nie zależy od parametru, a jest wyrażeniem z parametrem. Szkicujemy — wykres wartości bezwzględnej wyrażenia otrzymujemy, odbijając symetrycznie względem osi część wykresu tego wyrażenia leżącą pod osią — i odczytujemy, ile punktów wspólnych ma on z prostą poziomą .
W tym zadaniu wykres lewej strony powstaje z wykresu przez przesunięcie, a rozwiązania mają być dodatnie, więc liczymy tylko punkty wspólne na prawo od osi . Warunek dla wyrażenia z parametrem rozwiązujemy jak .
Tutaj pod wartością bezwzględną stoi trójmian kwadratowy, więc część paraboli leżącą pod osią odbijamy do góry. Dwa rozwiązania są także wtedy, gdy prosta pozioma pokrywa się z osią .


