Ten typ obejmuje zadania, w których rozwiązujemy , czyli nierówność, którą da się zapisać w postaci albo podobnej ze znakiem , lub , gdzie . Lewa strona to wzór , więc nierówność pyta, dla jakich argumentów wykres tej funkcji leży nad osią .
Korzystamy z : wyznaczamy , szkicujemy parabolę i odczytujemy, gdzie leży ona nad osią , a gdzie pod nią. Z wiemy, że dla ramiona paraboli są skierowane w górę, a dla — w dół. Dla i dwóch miejsc zerowych otrzymujemy:
Dla jest odwrotnie: funkcja przyjmuje wartości dodatnie między miejscami zerowymi, a ujemne — poza przedziałem . W nierówności nieostrej miejsca zerowe należą do zbioru rozwiązań, więc przedziały są przy nich domknięte. Gdy funkcja ma jedno miejsce zerowe albo nie ma ich wcale, parabola dotyka osi albo leży w całości po jednej jej stronie — zbiorem rozwiązań jest wtedy , zbiór pusty, jedna liczba albo bez jednej liczby.
Zadania, w których wyznaczamy same miejsca zerowe funkcji kwadratowej, zostały zebrane w osobnym typie , a nierówności kwadratowe z parametrem — w typie .
Nierówność w postaci iloczynowej
W tym wariancie lewa strona jest iloczynem czynników liniowych, a prawa — zerem. Z odczytujemy miejsca zerowe bez obliczania wyróżnika, bo iloczyn jest równy zeru wtedy, gdy zeruje się któryś z czynników:
Współczynnik przy jest iloczynem liczb stojących przy we wszystkich czynnikach i liczby przed nawiasami; jego znak decyduje o kierunku ramion paraboli.
W tym zadaniu przy w obu czynnikach stoi liczba , więc miejsca zerowe są liczbami przeciwnymi do liczb w nawiasach, a parabola ma ramiona skierowane w górę.
Tutaj w obu czynnikach przy stoją liczby różne od , więc miejsce zerowe każdego czynnika wyznaczamy z równania liniowego — są nimi ułamki.
Tutaj jeden z czynników zapisano w odwrotnej kolejności — czynnik jest równy , więc współczynnik przy jest ujemny, a ramiona paraboli są skierowane w dół.
Nierówność w postaci ogólnej
W tym wariancie lewa strona ma , a prawa jest zerem. Miejsca zerowe wyznaczamy z : obliczamy i gdy , korzystamy ze wzorów:
Potem szkicujemy parabolę z ramionami skierowanymi zgodnie ze znakiem i odczytujemy zbiór rozwiązań.
W tym zadaniu współczynnik przy jest dodatni, a znak nierówności to , więc rozwiązaniem jest przedział otwarty między miejscami zerowymi.
Tutaj współczynnik przy także jest dodatni, ale nierówność jest nieostra ze znakiem , więc rozwiązaniem jest suma dwóch przedziałów nieograniczonych domkniętych przy miejscach zerowych.
Tutaj współczynnik przy jest ujemny, więc ramiona paraboli są skierowane w dół. Wzory dają wtedy , więc przed zapisaniem przedziałów porządkujemy miejsca zerowe; można też najpierw pomnożyć nierówność przez , zmieniając jej zwrot.
Tutaj nierówność zapisano za pomocą funkcji , której wykres szkicujemy w pierwszej części zadania. Rozwiązanie nierówności odczytujemy z wykresu — to argumenty, dla których wykres leży nad osią lub na niej.
Nierówność kwadratowa niezupełna
W tym wariancie w postaci ogólnej brakuje wyrazu wolnego albo wyrazu z pierwszą potęgą , więc wyróżnik nie jest potrzebny. Gdy , wyłączamy przed nawias, a gdy i liczby , mają przeciwne znaki, korzystamy ze :
Otrzymujemy postać iloczynową z miejscami zerowymi i albo i . Wcześniej wygodnie jest podzielić obie strony przez współczynnik przy — gdy jest ujemny, zmieniamy zwrot nierówności.
W tym zadaniu brakuje wyrazu wolnego, a współczynnik przy jest ujemny, więc po wyłączeniu przed nawias pamiętamy o kierunku ramion paraboli albo najpierw mnożymy nierówność przez .
Tutaj brakuje wyrazu z pierwszą potęgą , a oba pozostałe współczynniki dzielą się przez tę samą liczbę — po podzieleniu przez nią lewa strona jest różnicą kwadratów.
Nierówność, którą trzeba najpierw uporządkować
W tym wariancie niewiadoma występuje po obu stronach nierówności albo w nawiasach. Zgodnie z wymnażamy nawiasy, przenosimy wszystkie wyrazy na jedną stronę i redukujemy wyrazy podobne, tak aby po drugiej stronie zostało zero:
Dalej postępujemy jak przy nierówności w postaci ogólnej.
W tym zadaniu wystarczy przenieść liczbę z prawej strony na lewą, aby otrzymać nierówność w postaci ogólnej.
Tutaj wyrazy z są po obu stronach, a po ich przeniesieniu współczynnik przy jest ujemny — możemy pomnożyć nierówność przez , zmieniając jej zwrot.
Tutaj lewa strona jest iloczynem, ale po prawej stronie nie ma zera, więc miejsc zerowych nie odczytamy z czynników. Najpierw wymnażamy nawiasy i przenosimy liczbę na lewą stronę.
Wspólny czynnik po obu stronach nierówności
W tym wariancie to samo wyrażenie z niewiadomą występuje po obu stronach nierówności, np. jako czynnik iloczynu. Przenosimy wszystkie wyrazy na jedną stronę i wyłączamy wspólny czynnik przed nawias — od razu dostajemy :
Nierówność można też rozwiązać, wymnażając wszystkie nawiasy i sprowadzając ją do postaci ogólnej, ale rozkład na czynniki jest zwykle krótszy.
W tym zadaniu to samo wyrażenie stoi po prawej stronie i jako czynnik po lewej stronie, więc po przeniesieniu wszystkiego na lewą stronę od razu wyłączamy je przed nawias.
Tutaj wspólny czynnik widać dopiero po rozłożeniu lewej strony na czynniki — najpierw wyłączamy przed nawias wspólny czynnik jej wyrazów.
Tutaj wspólny czynnik występuje w iloczynie po lewej stronie i w kwadracie po prawej, a pytanie dotyczy najmniejszej liczby całkowitej spełniającej nierówność.
Obu stron nierówności nie dzielimy przez wspólny czynnik, np. : jego znak zależy od , więc nie wiemy, czy zwrot nierówności trzeba zmienić, a dla dzielilibyśmy przez zero. Po takim dzieleniu zbiór rozwiązań jest zwykle błędny — dlatego przenosimy wszystko na jedną stronę i wyłączamy czynnik przed nawias.
Liczby całkowite spełniające nierówność kwadratową
W tym wariancie po rozwiązaniu nierówności wypisujemy należące do zbioru rozwiązań albo wskazujemy najmniejszą lub największą z nich. Gdy zbiorem rozwiązań jest przedział domknięty , szukamy liczb całkowitych spełniających warunek:
W przedziale otwartym końce nie należą do zbioru rozwiązań, nawet gdy są liczbami całkowitymi.
W tym zadaniu nierówność jest nieostra, a szukamy wszystkich spełniających ją liczb całkowitych — końce przedziału też je spełniają.
Tutaj po wymnożeniu nawiasów wyrazy z się redukują i zostaje nierówność liniowa — takie nierówności zostały zebrane w osobnym typie .
Zbiór rozwiązań na osi liczbowej i dodatkowy warunek
W tym wariancie wskazujemy rysunek , na którym zaznaczono zbiór rozwiązań. Przedział między miejscami zerowymi to odcinek osi, a suma dwóch przedziałów nieograniczonych — dwie półproste; końce należące do zbioru rozwiązań oznacza się pełnymi kółkami, a pozostałe — pustymi.
W tym zadaniu nierówność jest w postaci iloczynowej, więc miejsca zerowe — końce zaznaczonych przedziałów — odczytujemy wprost z czynników.
Tutaj liczby muszą spełniać jednocześnie nierówność kwadratową i nierówność liniową, więc bierzemy obu zbiorów rozwiązań. Zadania o działaniach na przedziałach zostały zebrane w osobnym typie .


