Ten typ obejmuje zadania, w których obliczamy albo z jej znanej wartości wyznaczamy parametr. Wyraz ciągu jest zwykle ilorazem dwóch wielomianów zmiennej . Licznik i mianownik dzielimy przez najwyższą potęgę występującą w mianowniku i korzystamy z — dla zachodzi równość:
Wynik opisuje . Gdy stopnie licznika i mianownika są równe, granica jest ilorazem współczynników przy najwyższych potęgach:
Gdy stopień licznika jest mniejszy, granica jest równa , a gdy większy — ciąg jest rozbieżny do albo do . Granice sum, różnic, iloczynów i ilorazów ciągów zbieżnych obliczamy z . Granice funkcji, także w nieskończoności, zostały zebrane w osobnym typie .
Granica ilorazu wielomianów
W tym wariancie wyraz ciągu jest ilorazem dwóch wielomianów zmiennej . Dzielimy licznik i mianownik przez najwyższą potęgę z mianownika — ułamki z w mianowniku dążą do zera, więc zostają tylko współczynniki przy najwyższych potęgach, zgodnie z .
W tym zadaniu licznik i mianownik są wielomianami tego samego stopnia, więc granica jest skończona i różna od zera.
Tutaj stopień mianownika jest większy niż stopień licznika, więc po podzieleniu przez najwyższą potęgę z mianownika cały licznik dąży do zera.
Tutaj licznik jest iloczynem dwóch nawiasów — jego stopień jest sumą ich stopni, a każdy nawias dzielimy przez potęgę o wykładniku równym jego stopniowi.
Tutaj w mianowniku stoi pierwiastek z wielomianu drugiego stopnia, który rośnie jak pierwsza potęga . Dzielimy więc licznik i mianownik przez , a wyrażenie pod pierwiastkiem — przez .
Granica sumy lub różnicy ułamków
W tym wariancie wyraz ciągu jest sumą lub różnicą dwóch ułamków. Najpierw sprawdzamy, czy każdy z ułamków ma skończoną granicę. Jeśli tak, to z obliczamy granice ułamków osobno:
Jeśli nie, sprowadzamy ułamki do wspólnego mianownika i obliczamy granicę jednego ilorazu wielomianów.
W tym zadaniu oba ułamki mają skończone granice, więc obliczamy je osobno — każdy ułamek dzielimy przez najwyższą potęgę z jego mianownika.
Tutaj stopień licznika każdego ułamka jest większy od stopnia mianownika, więc oba ułamki dążą do nieskończoności — najpierw sprowadzamy je do wspólnego mianownika.
Twierdzenie o działaniach na granicach dotyczy tylko ciągów zbieżnych. Gdy oba składniki różnicy dążą do , ich różnica może mieć dowolną granicę albo nie mieć jej wcale — nie zapisujemy .
Upraszczanie wzoru ciągu przed obliczeniem granicy
W tym wariancie wzór ciągu zawiera wyrażenie, które najpierw trzeba zapisać jako wielomian zmiennej , np. albo sumę wielu składników. Symbol Newtona rozpisujemy z definicji:
Po skróceniu silni zostaje iloczyn czynników zależnych od , a dalej obliczamy granicę ilorazu wielomianów jak w pierwszym wariancie.
W tym zadaniu oba indeksy symbolu Newtona zależą od , więc najpierw korzystamy z jego symetrii, by dolny indeks był stałą liczbą.
Tutaj licznik jest sumą kolejnych liczb nieparzystych, czyli wyrazów ciągu arytmetycznego — ustalamy liczbę składników i obliczamy sumę ze .
Wyznaczanie parametru ze znanej granicy
W tym wariancie we wzorze ciągu występuje parametr, a znamy wartość granicy. Obliczamy granicę jako wyrażenie z parametrem — z , tak jak w pierwszym wariancie — przyrównujemy ją do podanej wartości i rozwiązujemy otrzymane równanie, uwzględniając założenia o parametrze.
W tym zadaniu licznik jest potęgą wyrażenia z parametrem, więc współczynnik przy najwyższej potędze jest potęgą parametru.
Tutaj parametr występuje we współczynnikach przy najwyższych potęgach licznika i mianownika, więc przyrównanie granicy do danej liczby daje .
Tutaj nie znamy wartości granicy — wiemy tylko, że dwie granice są równe, a jedna jest odwrotnością drugiej. Najpierw ustalamy, kiedy granica jest skończona i różna od zera, a dopiero potem wyznaczamy parametry.
