Ten typ obejmuje zadania, w których obliczamy długość odcinka lub współrzędne jego środka, a także odtwarzamy brakujący koniec odcinka albo nieznaną współrzędną na podstawie danego środka. Korzystamy ze i ze . Dla końców i oraz środka odcinka mamy:
Długość odcinka to odległość jego końców, a współrzędne środka są średnimi arytmetycznymi odpowiednich współrzędnych końców. Oba wzory są na karcie wzorów maturalnych.
Środek odcinka to średnia arytmetyczna współrzędnych końców, a nie połowa ich różnicy. We wzorze na długość różnice odpowiadających sobie współrzędnych podnosimy do kwadratu, więc kolejność odejmowania nie ma znaczenia — trzeba jednak uważać na znaki przy ujemnych współrzędnych, np. . Pierwiastka z sumy kwadratów nie rozbijamy na sumę: dla dodatnich i .
Długość lub środek odcinka z danych końców
W tym wariancie znamy współrzędne obu końców odcinka i podstawiamy je bezpośrednio do jednego z dwóch wzorów. Długość obliczamy ze i zwykle zostawiamy w postaci uproszczonego pierwiastka, np. . Środek wyznaczamy ze , obliczając osobno średnią pierwszych i średnią drugich współrzędnych końców.
W tym zadaniu jeden z końców ma ujemną współrzędną, więc przy odejmowaniu współrzędnych trzeba uważać na znaki.
Tutaj polecenie dotyczy odległości dwóch punktów, czyli długości łączącego je odcinka, więc korzystamy z tego samego wzoru.
Tutaj odcinek jest średnicą okręgu, a środek okręgu jest środkiem każdej jego , więc wystarczy obliczyć środek odcinka o danych końcach.
Koniec odcinka lub brakująca współrzędna z danego środka
W tym wariancie znamy środek odcinka i część współrzędnych jego końców, a szukamy brakującego końca albo nieznanej współrzędnej. Korzystamy ze , przekształconego tak, aby wyznaczyć drugi koniec:
Działania na punktach wykonujemy osobno dla każdej współrzędnej, więc otrzymujemy dwa równania:
W tym zadaniu znamy cały koniec odcinka i jego środek, więc szukany koniec obliczamy od razu z obu równań.
Tutaj każda z dwóch niewiadomych występuje w innym końcu i w innej współrzędnej, więc wyznaczamy je z dwóch niezależnych równań.
Tutaj ta sama niewiadoma występuje w obu końcach, dlatego wystarcza jedno równanie — dla pierwszych współrzędnych.
Tutaj odcinek jest średnicą okręgu o danym środku, a szukamy tylko jednej współrzędnej drugiego końca, więc wystarcza równanie dla drugich współrzędnych.
Koniec lub środek odcinka na osi układu
W tym wariancie o niektórych punktach wiemy tylko tyle, że leżą na osiach układu współrzędnych. Punkty osi mają postać , a punkty osi — postać . Uzupełniamy w ten sposób brakujące współrzędne i korzystamy ze , zapisanego osobno dla każdej współrzędnej.
W tym zadaniu znamy jeden koniec odcinka, drugi koniec leży na osi , a środek — na osi , więc druga współrzędna tego końca i pierwsza współrzędna środka są równe zeru.
Tutaj znamy środek odcinka, a jego końce leżą na różnych osiach, więc mają postać i . Ze wzoru na środek wynika, że niezerowe współrzędne końców są podwojonymi współrzędnymi środka.
Wzór na środek i wzór na długość w jednym zadaniu
W tym wariancie łączymy oba wzory: najpierw wyznaczamy środek odcinka albo korzystamy z danego środka, a następnie obliczamy odległość między odpowiednimi punktami ze .
W tym zadaniu środek odcinka obliczamy najpierw z danych końców, a potem wyznaczamy jego odległość od trzeciego punktu.
Tutaj znamy koniec odcinka i jego środek. Środek dzieli odcinek na dwie równe części, więc długość całego odcinka jest dwa razy większa od odległości danego końca od środka i drugiego końca nie trzeba wyznaczać.
Odległość punktu od prostej równoległej do osi
W tym wariancie szukamy pionowej lub poziomej . Najkrótszy odcinek łączący punkt z taką prostą jest do niej prostopadły, czyli równoległy do jednej z osi. Jego długość to szczególny przypadek — różnicy odpowiednich współrzędnych:
Tu oznacza odległość punktu od prostej pionowej , a — od prostej poziomej . Pomocny jest szybki rysunek, na którym widać punkt, prostą i łączący je odcinek.
Punkt dzielący odcinek w danym stosunku
W tym wariancie punkt leży na odcinku i dzieli go w podanym stosunku, np. . Odcinek rozkłada się wtedy na cztery równe części, więc jest środkiem jednej z połówek odcinka . stosujemy dwukrotnie — dla całego odcinka i dla odpowiedniej połówki:
Tu jest środkiem odcinka , a działania na punktach wykonujemy osobno na pierwszych i osobno na drugich współrzędnych.
W tym zadaniu stosunek zapisano jako równość długości odcinków; wynika z niej, że szukany punkt jest środkiem tej połówki odcinka, która leży przy końcu .
Tutaj znamy punkt podziału i jeden koniec, a szukamy drugiego końca, więc oba wzory odwracamy: najpierw odtwarzamy środek odcinka, a potem drugi koniec.


