Ten typ obejmuje , w których korzystamy z kątów:
Wzory stosujemy w obie strony: rozpisujemy funkcję sumy lub różnicy kątów na funkcje pojedynczych kątów albo — odwrotnie — zwijamy sumę iloczynów w jedną funkcję. Na koniec rozwiązania równań z jedną funkcją odczytujemy z wykresów . Takie równania zwykle da się rozwiązać też innymi sposobami: , wzorami na albo .
Równania, w których łączymy kilka różnych wzorów, zostały zebrane w ogólnym typie .
Funkcje kątów przesuniętych o znany kąt
W tym wariancie występują funkcje kątów , gdzie jest znanym kątem, np. . Rozpisujemy je ze wzorów na sinus i cosinus sumy i różnicy, podstawiamy wartości funkcji kąta i porządkujemy równanie. Zostaje w nim suma , którą zwijamy z powrotem w jedną funkcję sumy lub różnicy kątów.
W tym zadaniu kąty w obu funkcjach różnią się o kąt prosty, więc krócej jest zamienić cosinus na sinus — po lewej stronie zostaje wtedy sinus jednego kąta.
Zwijanie sumy sinusa i cosinusa w jedną funkcję
W tym wariancie w równaniu występuje wyrażenie z sinusem i cosinusem tego samego kąta . Po podzieleniu przez współczynniki są sinusem i cosinusem znanego kąta , więc wyrażenie zwijamy ze wzoru na sinus lub cosinus sumy albo różnicy, np.:
Otrzymujemy równanie z jedną funkcją kąta przesuniętego o ; jego rozwiązania odczytujemy na odpowiednio przesuniętym przedziale.
W tym zadaniu lewą stronę zwijamy w cosinus różnicy, a kąt sprawia, że przedział trzeba przeskalować i przesunąć. Można też podnieść równanie do kwadratu, ale wtedy sprawdzamy, które z otrzymanych liczb spełniają wyjściowe równanie.
Tutaj zwijamy tylko prawą stronę i otrzymujemy równość cosinusów dwóch różnych kątów. Korzystamy z tego, że , gdy kąty są równe albo przeciwne, z dokładnością do wielokrotności .
Funkcje kątów, z których jeden jest sumą dwóch pozostałych
W tym wariancie w równaniu występują funkcje kątów , oraz . Funkcję kąta rozpisujemy ze wzoru na sinus sumy, a po redukcji wyrazów zostaje różnica iloczynów, którą zwijamy z powrotem w sinus różnicy kątów . W efekcie dostajemy równanie z jedną funkcją jednego kąta.
Równoważnie iloczyn możemy zamienić na sumę sinusów kątów i z — wtedy funkcja kąta się redukuje.
W tym zadaniu kąt w sinusie jest większy niż w cosinusie, więc po redukcji zostaje sinus kąta dodatniego. Rozwiązania odczytujemy na przeskalowanym przedziale, w którym mieści się kilka okresów sinusa.
Tutaj kąt w sinusie jest mniejszy niż w cosinusie, więc po redukcji pojawia się sinus kąta ujemnego i korzystamy z nieparzystości sinusa. Rozwiązań szukamy wśród wszystkich liczb rzeczywistych.
Sinus lub cosinus potrojonego kąta
W tym wariancie obok funkcji kąta występuje funkcja kąta . Zapisujemy , rozpisujemy funkcję ze wzoru na sinus lub cosinus sumy, a funkcje kąta — ze wzorów na . Tak otrzymujemy wzory z , np.:
Po wyłączeniu wspólnego czynnika przed nawias równanie rozkłada się na czynniki. Tak samo rozwiązujemy równanie z kątami i — po podstawieniu ma ono tę samą postać; takie zadanie znajduje się w ogólnym typie .