Ten typ obejmuje zadania, w których to samo doświadczenie powtarzamy niezależnie razy, a w każdej próbie interesują nas tylko dwa wyniki: sukces z prawdopodobieństwem i porażka z prawdopodobieństwem . Pojedyncze takie doświadczenie to , a ich seria — . Najpierw ustalamy, co jest sukcesem — często jest to wynik niekorzystny, np. uszkodzenie wysłanego towaru — oraz liczby i . Prawdopodobieństwo uzyskania dokładnie sukcesów obliczamy ze :
Tutaj oznacza liczbę sukcesów w próbach, a — liczbę sposobów wyboru prób zakończonych sukcesem. Przydają się , np. i . Zadania maturalne pytają zwykle o co najmniej albo co najwyżej sukcesów. Wtedy stosujemy wzór Bernoulliego dla każdej dopuszczalnej liczby sukcesów i wyniki dodajemy, bo zdarzenia polegające na uzyskaniu różnych liczb sukcesów wykluczają się.
Co najwyżej sukcesów
W tym wariancie liczba sukcesów ma być nie większa od , a jest małe. Dodajemy prawdopodobieństwa uzyskania sukcesów, obliczone ze :
Każdy składnik zawiera potęgę o wykładniku co najmniej , więc wyłączamy przed nawias — w nawiasie zostaje suma, którą łatwo obliczyć. Przybliżenie obliczamy dopiero na końcu, bo zaokrąglanie potęg po drodze może zmienić ostatnią cyfrę wyniku.
W tym zadaniu sukcesem jest trafienie na opakowanie niespełniające normy, co ma małe prawdopodobieństwo, a dopuszczamy najwyżej jeden sukces — sumujemy więc tylko dwa składniki.
Tutaj dopuszczamy o jeden sukces więcej, więc sumujemy trzy składniki, a przed nawias wyłączamy potęgę prawdopodobieństwa porażki o najmniejszym wykładniku.
Co najmniej sukcesów
W tym wariancie liczba sukcesów ma być nie mniejsza od , a jest bliskie liczbie prób . Dodajemy prawdopodobieństwa uzyskania sukcesów, obliczone ze :
Gdy jest ułamkiem zwykłym, wszystkie składniki mają ten sam mianownik — -tą potęgę mianownika — więc dodajemy same liczniki i otrzymujemy wynik dokładny.
W tym zadaniu warunek spełniają tylko dwie największe liczby sukcesów, więc sumujemy dwa składniki, a ich wspólny czynnik — potęgę — wyłączamy przed nawias.
Tutaj składników jest pięć, więc symbole Newtona upraszczamy z własności , a wspólny mianownik zostawiamy w postaci potęgi.
Gdy warunek obejmuje prawie wszystkie możliwe liczby sukcesów, np. co najmniej jeden sukces, łatwiej obliczyć prawdopodobieństwo i skorzystać z . Zdarzeniem przeciwnym do uzyskania co najmniej jednego sukcesu jest brak sukcesu w każdej próbie, więc:
