Ten typ obejmuje zadania z poziomu rozszerzonego, w których wykres funkcji przesuwamy wzdłuż obu osi jednocześnie albo łączymy z wartością bezwzględną. Korzystamy z : obrazem wykresu funkcji w przesunięciu o wektor jest wykres funkcji
Liczba przesuwa wykres w prawo, gdy , albo w lewo, gdy , a liczba — w górę albo w dół. Zwróć uwagę na znak: wykres funkcji leży o jednostki na prawo od wykresu . Każdy punkt wykresu przechodzi na punkt .
Zadania o przesunięciu wykresu na poziomie podstawowym zostały zebrane w typie .
Wektor przesunięcia ze wzorów funkcji
W tym wariancie znamy wzory dwóch funkcji i szukamy wektora, o który trzeba przesunąć wykres pierwszej z nich, aby otrzymać wykres drugiej. Zapisujemy wzór drugiej funkcji w postaci — szukanym wektorem jest wtedy . Możemy też porównać położenie odpowiadających sobie punktów obu wykresów, bo każdy punkt przesuwa się o ten sam wektor.
W tym zadaniu obie funkcje są kwadratowe, więc wektor odczytujemy z ich — z przesunięcia wierzchołka paraboli — albo z przesunięcia miejsc zerowych.
Przesunięcie wykresu i wartość bezwzględna
W tym wariancie wykres powstaje w kilku krokach: wykres znanej funkcji przesuwamy o wektor, a na otrzymany wzór nakładamy . Z jej definicji
Wykres funkcji otrzymujemy więc z wykresu : część leżącą nad osią zostawiamy, a część leżącą pod nią przekształcamy w . Funkcja przyjmuje tylko wartości nieujemne.
W tym zadaniu wzór funkcji rozpoznajemy po wykresie: łamana powstaje z wykresu — przesuwamy go o wektor, a część leżącą pod osią odbijamy do góry. Podane wzory można też sprawdzić w punktach zaznaczonych na rysunku.
Tutaj szukamy zbioru wartości funkcji. Pod wartością bezwzględną stoi przesunięty wykres funkcji , więc najpierw ustalamy, jakie wartości przyjmuje ta funkcja, a potem — które z nich zostaną po odbiciu części wykresu.
.png)
