Ten typ obejmuje zadania, w których na podstawie współrzędnych ustalamy położenie punktu w układzie współrzędnych. zapisujemy jako parę : pierwsza współrzędna to odcięta, a druga — rzędna. Osie dzielą płaszczyznę na cztery ćwiartki, numerowane przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, zaczynając od ćwiartki, w której obie współrzędne są dodatnie. O tym, w której ćwiartce leży punkt, decydują wyłącznie znaki jego współrzędnych:
Przy każdej ćwiartce podano znaki współrzędnych : na przykład w ćwiartce jest i . Układ tabeli odpowiada położeniu ćwiartek na płaszczyźnie: ćwiartki i leżą na prawo od osi , a ćwiartki i — nad osią .
Punkt, którego co najmniej jedna współrzędna jest równa , leży na osi i nie należy do żadnej ćwiartki. Punkty osi mają postać , punkty osi — postać , a początek układu leży na obu osiach.
Ćwiartka układu a znaki współrzędnych
W tym wariancie sprawdzamy, czy punkty leżą w tej samej ćwiartce. Wystarczy porównać znaki ich współrzędnych: punkty i leżą w tej samej ćwiartce dokładnie wtedy, gdy ich pierwsze współrzędne mają ten sam znak i drugie współrzędne także mają ten sam znak, czyli gdy spełnione są obie nierówności:
Wartości bezwzględne współrzędnych nie mają znaczenia — punkt bardzo odległy od początku układu leży w tej samej ćwiartce co punkt mu bliski, jeśli ich współrzędne mają takie same znaki. Korzystamy przy tym z podziału płaszczyzny na ćwiartki, opisanego w definicji .

