Ten typ obejmuje zadania, w których łączymy z jego interpretacją geometryczną. Z każde z równań opisuje prostą, a to współrzędne punktu wspólnego tych prostych:
Proste przecinające się dają jedno rozwiązanie, proste równoległe i różne — brak rozwiązań, a proste pokrywające się — nieskończenie wiele rozwiązań. Na rysunku rozpoznajemy proste po dwóch własnościach: z znak mówi, czy prosta się wznosi, czy opada, a z prosta przecina oś w punkcie .
Zadania, w których układ rozwiązujemy algebraicznie albo badamy liczbę jego rozwiązań bez rysunku, zostały zebrane w osobnym typie .
Od układu równań do rysunku
W tym wariancie znamy układ równań i wskazujemy rysunek, który go przedstawia. Porównujemy z rysunkami znaki współczynników kierunkowych i punkty przecięcia prostych z osią . Możemy też rozwiązać układ, np. korzystając z , i wybrać rysunek, na którym proste przecinają się w otrzymanym punkcie.
W tym zadaniu równania mają postać kierunkową, a proste różnią się tylko znakami współczynników, więc rysunki rozróżniamy po kierunku prostych i punktach przecięcia z osią .
Tutaj równania zapisano w postaci ogólnej, więc najpierw wyznaczamy z nich — z równania otrzymujemy .
Od rysunku do układu równań
W tym wariancie mamy rysunek dwóch prostych i wskazujemy układ, który przedstawiają. Odczytujemy z rysunku, czy proste się wznoszą, czy opadają, gdzie przecinają oś i gdzie przecinają się nawzajem, a potem porównujemy te informacje z podanymi układami.
W tym zadaniu punkt przecięcia prostych ma współrzędne całkowite, więc odczytujemy go i sprawdzamy, który układ spełnia — z definicji rozwiązania układu para liczb musi spełniać oba równania.
Tutaj punktu przecięcia nie da się dokładnie odczytać, więc decydują znaki współczynników kierunkowych i wyrazy wolne. Zadania, w których z wykresu prostej odczytujemy znaki jej współczynników, zostały zebrane w osobnym typie .
Tutaj proste są równoległe, więc nie mają punktu wspólnego, a ich współczynniki kierunkowe są równe — układ, który je opisuje, nie ma rozwiązań.

