Ten typ obejmuje zadania o dwóch okręgach w układzie współrzędnych: badamy ich wzajemne położenie i wyznaczamy punkty wspólne. Środki , i promienie , odczytujemy z równań, korzystając z definicji ; równanie w postaci ogólnej najpierw sprowadzamy do postaci kanonicznej, uzupełniając wyrażenia do pełnych kwadratów. O położeniu okręgów decyduje porównanie odległości środków z sumą i różnicą promieni. Z spełniają jeden z warunków:
Pierwsza równość opisuje styczność zewnętrzną, a druga — wewnętrzną. Gdy odległość środków leży między różnicą a sumą promieni, okręgi mają dwa punkty wspólne — są ; w pozostałych przypadkach są . Zadania z matury podstawowej o okręgach stycznych danych równaniami zostały zebrane w typie .
Okrąg styczny do danego okręgu
W tym wariancie jeden okrąg jest dany, a drugi ma znany środek albo środek zależny od jednej zmiennej. Odległość środków obliczamy ze i z warunku styczności z wyznaczamy niewiadomą. Najpierw ustalamy rodzaj styczności: jeśli środek jednego okręgu leży wewnątrz drugiego okręgu, styczność może być tylko wewnętrzna.
W tym zadaniu odległość środków jest mniejsza od promienia danego okręgu, więc drugi środek leży wewnątrz niego i okręgi są styczne wewnętrznie.
Tutaj szukane okręgi są styczne do obu osi układu w pierwszej ćwiartce, więc środek ma równe współrzędne, a promień jest równy każdej z nich. Warunek styczności zewnętrznej daje .
Gdy szukamy promienia okręgu stycznego wewnętrznie do danego, równanie ma dwa rozwiązania: szukany okrąg może leżeć wewnątrz danego albo go obejmować. Oba spełniają warunek styczności, chyba że treść zadania wyklucza jeden z nich.
Parametr z warunku styczności okręgów
W tym wariancie równanie jednego z okręgów zawiera parametr, a okręgi mają mieć dokładnie jeden punkt wspólny. Jeden punkt wspólny oznacza styczność, ale nie wiemy, czy zewnętrzną, czy wewnętrzną, dlatego rozwiązujemy oba równania z i łączymy otrzymane wartości parametru.
W tym zadaniu oba okręgi są dane w postaci ogólnej, więc najpierw uzupełniamy wyrażenia do pełnych kwadratów — parametr zmienia tylko położenie środka, a nie promień.
Wyznaczanie punktów wspólnych dwóch okręgów
W tym wariancie wyznaczamy punkty wspólne dwóch okręgów, rozwiązując układ ich równań. Po rozwinięciu kwadratów oba równania mają postać:
Odejmujemy je stronami — wyrazy i się redukują i otrzymujemy równanie liniowe, czyli równanie prostej, na której leżą punkty wspólne. Wyznaczamy z niego jedną niewiadomą, podstawiamy do równania jednego z okręgów i rozwiązujemy .
W tym zadaniu po wyznaczeniu punktów wspólnych szukamy jeszcze punktu, który spełnia podaną równość wektorów — zapisujemy ją we współrzędnych.
Prosta środków i wspólna cięciwa
W tym wariancie korzystamy z symetrii: figura złożona z dwóch okręgów jest symetryczna względem prostej przechodzącej przez ich środki. Wspólna cięciwa przecinających się okręgów jest więc prostopadła do prostej środków i ma na niej swój środek — z symetralna cięciwy przechodzi przez środki obu okręgów. Prostą środków albo prostą cięciwy wyznaczamy z .
W tym zadaniu znamy prostą zawierającą wspólną cięciwę, więc środek drugiego okręgu leży na prostej prostopadłej do niej, przechodzącej przez środek pierwszego okręgu. Z dwóch punktów tej prostej wybieramy ten, który leży po drugiej stronie cięciwy.
Tutaj okręgi mają równe promienie, więc figura ma dwie osie symetrii: prostą środków i symetralną odcinka łączącego środki, w której leży wspólna cięciwa. Szukany punkt leży na prostej środków, a jego odległość od cięciwy wynika z pola trójkąta.


