Ten typ obejmuje zadania, w których własności odczytujemy z jej , bez gotowego wykresu. Najczęściej wyznaczamy , albo , a gdy funkcja jest określona kilkoma wzorami w różnych przedziałach — wszystkie te własności naraz. Wzór pozwala obliczyć wartość dla każdego argumentu z dziedziny, więc każdą własność sprawdzamy rachunkiem albo szkicujemy wykres na podstawie wzoru.
Zadania, w których te same własności odczytujemy z gotowego wykresu, zostały zebrane w osobnym typie , a zadania o zbiorze wartości funkcji kwadratowej — w typie .
Dziedzina funkcji danej wzorem
W tym wariancie wyznaczamy dziedzinę funkcji, znając tylko jej wzór. Jeśli dziedzina nie jest podana w treści, przyjmujemy — największy zbiór liczb rzeczywistych, dla których wzór ma sens. Dla funkcji usuwamy z liczb rzeczywistych miejsca zerowe mianownika:
Zadania, w których wyznaczamy dziedzinę funkcji wymiernej, także z parametrem we wzorze, zostały zebrane również w typie .
W tym zadaniu mianownik jest iloczynem czynników, więc jest równy zeru, gdy zeruje się którykolwiek z nich — każdy czynnik przyrównujemy do zera osobno. Miejsce zerowe licznika należy do dziedziny, bo wykluczamy tylko miejsca zerowe mianownika.
Zbiór wartości funkcji monotonicznej w przedziale
W tym wariancie funkcja jest określona tylko w pewnym przedziale, a szukamy jej . Jeśli funkcja jest w tym przedziale monotoniczna, najmniejszą i największą wartość przyjmuje na jego końcach. Dla funkcji rosnącej w przedziale otrzymujemy:
Dla funkcji malejącej końce zamieniają się miejscami.
W tym zadaniu funkcja jest liniowa, więc o tym, czy rośnie, czy maleje, decyduje znak jej współczynnika kierunkowego — korzystamy z .
Funkcja określona różnymi wzorami w przedziałach
W tym wariancie funkcja jest określona kilkoma wzorami, z których każdy obowiązuje w innym przedziale. Dziedzinę tworzy suma tych przedziałów. wyznaczamy osobno dla każdego wzoru: rozwiązujemy równanie i zostawiamy tylko te rozwiązania, które należą do przedziału, w którym dany wzór obowiązuje.
Zbiór wartości najłatwiej odczytać ze szkicu wykresu złożonego z wykresów kolejnych wzorów. Na końcach przedziałów rysujemy pełne kółko, gdy koniec należy do przedziału, a puste — gdy do niego nie należy.
W tym zadaniu jeden z trzech wzorów jest stały, więc w swoim przedziale funkcja przyjmuje tylko jedną wartość, a jej wykres jest tam odcinkiem poziomym.
Punkty należące do wykresu funkcji
W tym wariancie sprawdzamy, które z podanych punktów należą do . Punkt leży na wykresie funkcji dokładnie wtedy, gdy oraz , więc obliczamy wartość funkcji dla pierwszej współrzędnej punktu i porównujemy ją z drugą. Zadania, w których sprawdzamy, czy punkt należy do wykresu, zostały zebrane w osobnym typie .

