Ten typ obejmuje zadania z poziomu rozszerzonego, w których wykazujemy, że wyrażenie zależne od liczb całkowitych jest podzielne przez daną liczbę. Z definicji liczba całkowita jest podzielna przez , gdy dla pewnej liczby całkowitej . Wyrażenie przekształcamy — korzystając na przykład ze — do postaci, w której widać wszystkie czynniki dzielnika. Często pomagają fakty o kolejnych liczbach całkowitych: z dwóch kolejnych liczb jedna jest , a z trzech kolejnych jedna dzieli się przez :
Zapis oznacza, że jest dzielnikiem ; obie podzielności zachodzą dla każdej liczby całkowitej . Gdy dzielnik jest iloczynem liczb względnie pierwszych, np. , wystarczy wykazać podzielność przez każdą z nich — tak jak w przez . Zadania z matury podstawowej, w których wykazujemy podzielność tymi samymi sposobami, zostały zebrane w typie na poziomie podstawowym.
Rozkład wyrażenia na czynniki
W tym wariancie przekształcamy wyrażenie zależne od zmiennych całkowitych do postaci iloczynu. Wyłączamy wspólny czynnik przed nawias, grupujemy wyrazy i korzystamy ze . Potem uzasadniamy, że czynniki tego iloczynu dostarczają wszystkich czynników dzielnika — rozważając parzystość zmiennych albo ich reszty z dzielenia.
W tym zadaniu dzielnik jest iloczynem dwóch liczb pierwszych, więc po rozkładzie na czynniki osobno uzasadniamy parzystość iloczynu i jego podzielność przez — tę drugą, rozważając reszty z dzielenia obu zmiennych przez .
Tutaj zmienna jest , a wyrażenie rozkładamy na czynniki dopiero po wydzieleniu z wyrazu wolnego wielokrotności dzielnika. Nieparzystość zmiennej sprawia, że każdy otrzymany czynnik jest parzysty.
Zapis liczby o danej reszcie z dzielenia
W tym wariancie wiemy, jaką resztę daje liczba przy dzieleniu przez pewną liczbę , albo że się przez nią nie dzieli. Z zapisujemy ją w postaci:
Tu jest liczbą całkowitą, a reszta spełnia warunek . Podstawiamy ten zapis do wyrażenia, upraszczamy je i wyłączamy dzielnik przed nawias.
W tym zadaniu dwie liczby dają różne reszty z dzielenia przez tę samą liczbę, więc każdą zapisujemy z inną zmienną. Różnicę ich kwadratów rozkładamy na czynniki, a brakujący czynnik daje parzystość jednego z nawiasów.
Tutaj trzy kolejne liczby niepodzielne przez zapisujemy za pomocą ich niezerowych reszt z dzielenia przez tę liczbę. Po rozwinięciu sześcianów wydzielamy wielokrotność dzielnika, a podzielność pozostałego składnika uzasadniamy iloczynem trzech kolejnych liczb.
