Ten typ obejmuje zadania o znaczeniu współczynników i w , czyli we wzorze . Z znak współczynnika kierunkowego mówi, czy funkcja rośnie, czy maleje, a z wyraz wolny jest drugą współrzędną punktu przecięcia wykresu z osią :
Znak odczytujemy z punktu przecięcia wykresu z osią , a nie z osią . Punkt przecięcia z osią to , gdzie jest miejscem zerowym — jego znak zależy od obu współczynników.
Zadania, w których współczynnik kierunkowy wiążemy z monotonicznością i parametrem, zostały zebrane w osobnym typie , a zadania o związku współczynnika z — w typie .
Znaki współczynników odczytane z wykresu
W tym wariancie mamy fragment funkcji liniowej i ustalamy znaki współczynników i . Patrząc od lewej do prawej, sprawdzamy, czy wykres się wznosi (), czy opada (), a potem odczytujemy, czy przecina oś nad osią (), czy pod nią ().
W tym zadaniu z wykresu odczytujemy znaki obu współczynników.
Tutaj pytanie dotyczy znaku sumy i iloczynu współczynników. Znak iloczynu wynika ze znaków i , ale o znaku sumy decydują ich wartości — obliczamy je z punktów o współrzędnych całkowitych zaznaczonych na rysunku.
Wykres dobrany do znaków współczynników
W tym wariancie znamy znaki współczynników, np. i , i wskazujemy pasujący wykres. Rozumujemy odwrotnie niż w poprzednim wariancie, korzystając z tych samych dwóch twierdzeń: szukamy prostej, która się wznosi albo opada zgodnie ze znakiem i przecina oś w punkcie po właściwej stronie osi .
Wartości funkcji a współczynniki
W tym wariancie korzystamy z tego, że — z wykres przecina oś w punkcie .
W tym zadaniu znamy cały wzór funkcji i pytamy tylko o punkt przecięcia jej wykresu z osią .
Tutaj znamy jedynie wyraz wolny i znak współczynnika kierunkowego, więc wartości funkcji możemy tylko oszacować: dla i mamy , czyli .
.png)
.png)