Ten typ obejmuje zadania, w których obliczamy wartość dla danego argumentu, korzystając z jej . Wartość otrzymujemy, podstawiając liczbę w miejsce każdego we wzorze i wykonując działania. Ten sam rachunek pozwala sprawdzić, czy punkt należy do funkcji, a także obliczyć wielkość opisaną wzorem w zadaniu z treścią.
Podstawienie argumentu do wzoru
W tym wariancie znamy wzór funkcji i argument , a szukamy wartości . Argument będący liczbą ujemną lub wyrażeniem wstawiamy w nawiasie, a potem upraszczamy otrzymane wyrażenie.
W tym zadaniu funkcja jest wymierna, a argument jest liczbą całkowitą — wystarczy go podstawić i wykonać działania w liczniku i w mianowniku.
Tutaj argument jest liczbą niewymierną, więc po podstawieniu korzystamy z działań na pierwiastkach i wzorów skróconego mnożenia, a na końcu skracamy ułamek.
Tutaj we wzorze występuje potęga, a po podstawieniu ułamka wykładnik jest ujemnym ułamkiem, więc korzystamy z i .
Tutaj wzór zawiera logarytm dziesiętny, a argument jest pierwiastkiem kwadratowym, więc zapisujemy go jako potęgę o wykładniku wymiernym i korzystamy z definicji .
Sprawdzanie, czy punkt należy do wykresu
W tym wariancie sprawdzamy, który z podanych punktów leży na , albo wskazujemy wzór funkcji, do której wykresu należy dany punkt. Korzystamy z definicji wykresu: punkt należy do wykresu funkcji dokładnie wtedy, gdy oraz
Obliczamy więc wartość funkcji dla pierwszej współrzędnej punktu i porównujemy ją z drugą współrzędną. Zadania, w których z tego warunku wyznaczamy parametr we wzorze funkcji, zostały zebrane w osobnym typie .
W tym zadaniu funkcja jest wykładnicza, a punkty mają różne pierwsze współrzędne, także zero i liczbę ujemną. Przy nich korzystamy z tego, że potęga o wykładniku zero jest równa jeden, oraz z potęgi o wykładniku ujemnym.
Tutaj wszystkie podane punkty mają tę samą pierwszą współrzędną, więc wystarczy obliczyć jedną wartość funkcji i porównać ją z drugimi współrzędnymi punktów.
Tutaj punkt jest ustalony i leży na osi , a sprawdzamy kilka wzorów funkcji kwadratowej — szukamy więc funkcji, której miejscem zerowym jest pierwsza współrzędna punktu. Najłatwiej odczytać to ze wzoru w postaci iloczynowej.
Wartość funkcji opisującej zjawisko
W tym wariancie funkcja opisuje zależność jednej wielkości od drugiej. Najpierw ustalamy, która wielkość jest argumentem, w jakich jednostkach ją podano i jakie wartości mają stałe we wzorze, a potem podstawiamy dane i podajemy wynik z jednostką. W zadaniach tego wariantu zależność jest wykładnicza, więc w rachunkach korzystamy z działań na potęgach.
Zadania, w których model wykładniczy trzeba przekształcić lub zinterpretować, zostały zebrane w osobnym typie .
W tym zadaniu we wzorze występuje stała — masa przyjętej dawki leku — którą odczytujemy z treści. Wykładnik jest iloczynem ułamka dziesiętnego i czasu, więc najpierw obliczamy wykładnik, a dopiero potem potęgę.
Tutaj wykładnik po podstawieniu jest ujemny, więc korzystamy z potęgi o wykładniku ujemnym. Wzór ma też składnik stały — temperaturę otoczenia, do której napar stygnie — więc dodajemy go na końcu.
