Ten typ obejmuje zadania, w których wyznaczamy albo dobieramy funkcję o danym zbiorze wartości. Z wynika, że zbiór wartości zależy tylko od znaku współczynnika i od drugiej współrzędnej wierzchołka :
Liczba jest więc wartością najmniejszą (dla ) albo największą (dla ) funkcji, przyjmowaną w wierzchołku. Zadania, w których wyznaczamy współrzędne wierzchołka, zostały zebrane w osobnym typie , a zadania o samej wartości najmniejszej lub największej — w typie .
Zbiór wartości odczytany z wykresu
W tym wariancie znamy wykres funkcji. Odczytujemy z niego drugą współrzędną wierzchołka i kierunek ramion; to rzut wykresu na oś , czyli przedział od w stronę, w którą biegną ramiona. Nie mylimy go z przedziałem między miejscami zerowymi, który leży na osi . Zadania, w których odczytujemy z wykresu własności dowolnych funkcji, zostały zebrane w osobnym typie .
W tym zadaniu wierzchołek podano w treści, a z rysunku odczytujemy kierunek ramion. Miejsca zerowe widoczne na rysunku nie są potrzebne — przedział między nimi nie jest zbiorem wartości.
Tutaj wierzchołek podano w treści, a z rysunku odczytujemy tylko kierunek ramion; podany punkt przecięcia z osią nie wpływa na zbiór wartości.
Zbiór wartości z postaci kanonicznej
W tym wariancie wzór ma , więc odczytujemy bezpośrednio, a znak wskazuje, czy jest lewym, czy prawym końcem przedziału. Ani , ani nie wpływają na zbiór wartości.
W tym zadaniu i znak odczytujemy wprost ze wzoru; trzeba jeszcze pamiętać, że wartość funkcja przyjmuje w wierzchołku, więc ten koniec przedziału należy do zbioru wartości.
Tutaj współczynnik przed nawiasem jest ułamkiem, ale dla zbioru wartości liczy się tylko jego znak.
Tutaj wzór nie zawiera nawiasu: to postać kanoniczna z równym zeru, a wykres powstaje z paraboli przez przesunięcie wzdłuż osi .
Zbiór wartości z postaci ogólnej
W tym wariancie znamy wzór . Drugą współrzędną wierzchołka obliczamy z :
Możemy też sprowadzić wzór do postaci kanonicznej.
W tym zadaniu wzory mają różne postacie: z kanonicznych odczytujemy od razu, a wzór w postaci ogólnej bez wyrazu wolnego wygodnie jest rozłożyć na czynniki i obliczyć jako średnią miejsc zerowych.
Funkcja o danym zbiorze wartości
W tym wariancie znamy zbiór wartości i szukamy pasującego wykresu, wzoru albo parametru. Z wynika, że przedział oznacza ramiona skierowane w dół () i wierzchołek na prostej , a przedział — ramiona skierowane w górę (). Pierwsza współrzędna wierzchołka może być dowolna, dlatego zbiór wartości nie wyznacza wzoru jednoznacznie.
W tym zadaniu do danego zbioru wartości dobieramy wykres: szukamy paraboli o właściwym kierunku ramion, której wierzchołek leży na prostej .
Tutaj dobieramy wzór w postaci kanonicznej: liczą się znak współczynnika przed nawiasem i liczba stojąca poza nawiasem, a liczba w nawiasie może być dowolna.
Tutaj parametr stoi w postaci kanonicznej poza nawiasem, czyli na miejscu drugiej współrzędnej wierzchołka.


.png)
.png)