Ten typ obejmuje zadania z treścią, w których zależność między dwiema wielkościami opisuje . Współczynnik kierunkowy to stała zmiana wartości funkcji przy wzroście argumentu o , np. masa jednego litra mleka albo spadek liczby kupujących po podwyżce ceny o jednostkę:
Wyraz wolny to wartość początkowa, czyli . Dziedziną takiej funkcji jest zwykle przedział wynikający z treści, np. ograniczony pojemnością naczynia albo długością basenu.
Wzór funkcji liniowej z opisu sytuacji
W tym wariancie układamy wzór zależności : współczynnik to stała zmiana wartości na jednostkę argumentu, a — wartość początkowa . Brakujące współczynniki wyznaczamy z informacji podanych w treści.
Zadania, w których współczynniki wyznaczamy z danych wartości funkcji bez kontekstu praktycznego, zostały zebrane w osobnym typie .
W tym zadaniu znamy wartość początkową i stałą zmianę wartości przypadającą na jednostkę, więc wzór zapisujemy od razu.
Tutaj znamy stałą zmianę liczby kupujących, ale zamiast wartości początkowej znamy wartość funkcji dla innego argumentu — podstawiamy go do wzoru i obliczamy wyraz wolny.
Tutaj funkcję opisano dwoma wzorami na sąsiednich przedziałach, a jej wykres jest ciągłą linią łamaną. Oba wzory dają więc tę samą wartość w punkcie łączenia, co daje równanie na nieznane współczynniki pierwszego wzoru.
Wartości i własności funkcji w sytuacji praktycznej
W tym wariancie korzystamy z gotowego wzoru albo z opisu sytuacji, a pytanie dotyczy wartości funkcji, jej największej lub najmniejszej wartości, monotoniczności czy miejsc zerowych. Z funkcja o współczynniku jest rosnąca, więc na przedziale największą wartość przyjmuje na prawym końcu:
Dla jest odwrotnie.
W tym zadaniu dziedziną funkcji jest przedział, a funkcja jest rosnąca, więc największą wartość przyjmuje na prawym końcu tego przedziału.
Tutaj oceniamy, czy funkcja jest malejąca i czy ma miejsca zerowe. Monotoniczność wynika ze znaku współczynnika kierunkowego, a o miejscach zerowych decyduje dziedzina wynikająca z treści.
Tutaj funkcję opisano dwoma wzorami na sąsiednich przedziałach, więc najpierw ustalamy, w którym przedziale funkcja przyjmuje największą wartość, i korzystamy z odpowiedniego wzoru.
Wzór funkcji ma sens tylko dla argumentów dopuszczalnych w opisanej sytuacji, np. liczba litrów mleka w bańce nie może być ujemna ani większa od pojemności bańki. Wartości najmniejszą i największą odczytujemy na końcach przedziału, który jest dziedziną, a miejsce zerowe wzoru leżące poza dziedziną nie jest miejscem zerowym funkcji.
.png)