Ten typ obejmuje zadania, w których zawiera parametr, a jego wartość wyznaczamy z informacji o : o jego wartości, o tym, że jest wspólne z inną funkcją, że spełnia nierówność albo że funkcja w ogóle go nie ma. Korzystamy z : funkcja o współczynniku ma dokładnie jedno miejsce zerowe:
Gdy , funkcja jest stała: dla nie ma miejsc zerowych, a dla każda liczba rzeczywista jest jej miejscem zerowym.
Zadania bez parametru, w których obliczamy miejsce zerowe ze wzoru, zostały zebrane w osobnym typie , a zadania, w których parametr wyznaczamy z innego punktu wykresu — w typie .
Parametr z danego miejsca zerowego
W tym wariancie znamy miejsce zerowe , a parametr występuje we wzorze funkcji. Z definicji podstawiamy do wzoru i rozwiązujemy z niewiadomym parametrem:
W tym zadaniu parametr jest współczynnikiem kierunkowym, a wyraz wolny jest liczbą, więc po podstawieniu mnożymy parametr przez dane miejsce zerowe.
Tutaj parametr występuje zarówno we współczynniku kierunkowym, jak i w wyrazie wolnym. Przez miejsce zerowe mnożymy cały współczynnik kierunkowy, a potem redukujemy wyrazy podobne.
Wspólne miejsce zerowe dwóch funkcji
W tym wariancie dwie funkcje liniowe i mają to samo miejsce zerowe, a parametr występuje we wzorze tylko jednej z nich, np. . Miejsca zerowego nie znamy, więc najpierw obliczamy je z równania , a potem podstawiamy je do wzoru drugiej funkcji:
Tu jest miejscem zerowym funkcji , której wzór znamy w całości.
W tym zadaniu parametr występuje w wyrazie wolnym drugiej funkcji.
Tutaj nieznany jest współczynnik kierunkowy drugiej funkcji.
Miejsce zerowe spełniające nierówność
W tym wariancie nie znamy miejsca zerowego, ale wiemy, że jest np. większe od danej liczby. Wyznaczamy je w zależności od parametru — ze wzoru albo z równania — i zapisujemy podany warunek jako z niewiadomym parametrem.
Funkcja bez miejsc zerowych
W tym wariancie funkcja liniowa nie ma miejsc zerowych. Z twierdzenia o miejscach zerowych wiemy, że tak jest tylko dla o wartości różnej od zera — jej wykres jest prostą równoległą do osi i z nią rozłączną. Zapisujemy więc warunki:
Z równania wyznaczamy możliwe wartości parametru, a potem odrzucamy te, dla których także — wtedy każda liczba byłaby miejscem zerowym.
W tym zadaniu parametr występuje tylko we współczynniku kierunkowym, a wyraz wolny jest stałą liczbą różną od zera, więc drugi warunek jest spełniony zawsze.
Tutaj parametr występuje w obu współczynnikach, a współczynnik kierunkowy zawiera jego kwadrat. Warunek na współczynnik kierunkowy daje dwie wartości parametru — jedną odrzucamy, bo dla niej także wyraz wolny jest równy zero.
.png)
.png)