Ten typ obejmuje postaci , w których i są wielomianami, najczęściej zapisanymi jako iloczyny. Korzystamy z : ułamek jest równy zeru wtedy i tylko wtedy, gdy jego licznik jest równy zeru, a mianownik jest różny od zera:
Rozwiązaniami są więc te miejsca zerowe licznika, które nie są miejscami zerowymi mianownika, czyli należą do .
Jeżeli ten sam czynnik występuje w liczniku i w mianowniku, jego miejsce zerowe nie jest rozwiązaniem, choć zeruje licznik. Nie skracamy ułamka przed wyznaczeniem dziedziny — po skróceniu łatwo przeoczyć wykluczoną liczbę. Gdy licznik nigdy się nie zeruje, równanie nie ma rozwiązań.
Równania wymierne, które sprowadzamy do liniowych lub kwadratowych, mnożąc obie strony przez wspólny mianownik, zostały zebrane w osobnym typie .
Odczytywanie miejsc zerowych licznika i mianownika
W tym wariancie licznik i mianownik są iloczynami czynników liniowych albo wyrażeniami, których znak od razu widać. Z każdy czynnik licznika przyrównujemy do zera, tak samo czynniki mianownika, i usuwamy ze zbioru miejsc zerowych licznika liczby zerujące mianownik:
Rozwiązaniami są te spośród liczb , które są różne od każdej z liczb . Liczbę rozwiązań ustalamy dopiero po tym porównaniu.
W tym zadaniu licznik jest iloczynem dwóch dwumianów liniowych, a mianownik jednym dwumianem, więc miejsca zerowe odczytujemy wprost i sprawdzamy, czy któreś z nich zeruje mianownik.
Tutaj te same dwumiany występują w liczniku i w mianowniku, tylko w innych potęgach, więc dla każdego miejsca zerowego licznika sprawdzamy, czy nie zeruje ono także mianownika.
Tutaj jeden dwumian licznika różni się od dwumianu mianownika tylko znakiem — takie dwumiany mają to samo miejsce zerowe, choć zapisano je inaczej.
Tutaj licznik jest sumą kwadratu niewiadomej i liczby dodatniej, więc najpierw sprawdzamy, czy licznik w ogóle może być równy zeru.
Rozkład licznika lub mianownika na czynniki
W tym wariancie licznik lub mianownik trzeba najpierw rozłożyć na czynniki, aby porównać ich miejsca zerowe. Wyłączamy wspólny czynnik przed nawias, np. , a różnicę kwadratów rozkładamy :
Potem postępujemy jak w poprzednim wariancie: z miejsc zerowych licznika usuwamy miejsca zerowe mianownika.
W tym zadaniu licznik i mianownik są dwumianami kwadratowymi: z licznika wyłączamy niewiadomą, a mianownik rozkładamy wzorem na różnicę kwadratów.
Tutaj w liczniku występuje trójmian kwadratowy, który rozkładamy za pomocą jego miejsc zerowych, a pytanie dotyczy liczby, która nie jest rozwiązaniem.
Tutaj po rozłożeniu licznik i mianownik mają więcej niż jeden wspólny czynnik, więc każde miejsce zerowe licznika porównujemy z miejscami zerowymi mianownika.