Ten typ obejmuje zadania o , które nie muszą być arytmetyczne ani geometryczne. Najczęściej ciąg jest dany i liczymy, ile jego wyrazów spełnia nierówność, albo znamy wzór na początkowych wyrazów i wyznaczamy z niego wyrazy.
Numer wyrazu jest zawsze liczbą naturalną dodatnią, więc rozwiązując nierówność z niewiadomą , zliczamy tylko takie liczby.
Wyrazy większe lub mniejsze od danej liczby
W tym wariancie porównujemy wyrazy ciągu z daną liczbą. Zapisujemy nierówność, np. , i rozwiązujemy ją jak z niewiadomą . Zbiór rozwiązań ograniczamy do liczb naturalnych dodatnich.
W tym zadaniu wzór ogólny jest ułamkiem z wyrażeniem liniowym w liczniku, więc nierówność jest liniowa, a na końcu zliczamy liczby naturalne dodatnie, które ją spełniają.
Tutaj nie zliczamy wyrazów, lecz szukamy najmniejszego numeru, od którego wyrazy przekraczają podaną liczbę — jest to najmniejsza liczba naturalna spełniająca nierówność.
Liczba wyrazów dodatnich lub ujemnych
W tym wariancie liczymy wyrazy o danym znaku. Ustalamy, dla jakich wyraz jest dodatni lub ujemny — gdy wzór ogólny jest iloczynem czynników liniowych albo trójmianem kwadratowym, rozwiązujemy nierówność kwadratową, np. : wyznaczamy miejsca zerowe i z odczytujemy przedział rozwiązań. Na koniec zliczamy liczby naturalne dodatnie z tego przedziału.
Zadania, w których rozwiązujemy nierówności kwadratowe bez związku z ciągami, zostały zebrane w osobnym typie .
W tym zadaniu wzór ogólny jest iloczynem dwóch czynników liniowych, więc miejsca zerowe odczytujemy wprost, a liczymy wyrazy ujemne.
Tutaj liczymy wyrazy niedodatnie, więc do zbioru rozwiązań należą też miejsca zerowe; jedno z nich nie jest liczbą całkowitą.
Tutaj jeden z czynników jest dodatni dla każdego , więc o znaku wyrazu decyduje drugi czynnik i zamiast nierówności kwadratowej wystarcza liniowa.
Tutaj wzór zawiera czynnik , który zmienia znak co jeden wyraz, więc znak wyrazu ustalamy, analizując znaki obu czynników; do obalenia stwierdzenia o wszystkich wyrazach wystarczyłby jeden kontrprzykład.
Wyrazy będące liczbami całkowitymi
W tym wariancie liczymy wyrazy, które są liczbami całkowitymi. Ułamek z w mianowniku rozbijamy na sumę, np. . Przy całkowitych i wyraz jest liczbą całkowitą dokładnie wtedy, gdy jest liczby . Spośród takich wybieramy te, które spełniają pozostałe warunki, np. nieujemność wyrazu.
Suma wyrazów o powtarzających się wartościach
W tym wariancie sumujemy początkowe wyrazy ciągu, który nie jest arytmetyczny ani geometryczny. Obliczamy kilka pierwszych wyrazów i szukamy regularności — np. przy czynniku wyrazy przyjmują na przemian dwie wartości, więc łączymy je w pary o tej samej sumie.
Zadania, w których sumujemy kilka wyrazów obliczonych ze wzoru ogólnego, zostały zebrane w osobnym typie .
Wyrazy i wzór ogólny ze wzoru na sumę
W tym wariancie znamy wzór na sumę i wyznaczamy pojedyncze wyrazy lub wzór ogólny ciągu. Korzystamy z tego, że suma wyrazów różni się od sumy wyrazów o ostatni wyraz:
Zadania, w których wiemy, że ciąg jest arytmetyczny, i wyznaczamy jego wzór ogólny z sumy, zostały zebrane także w typie .
W tym zadaniu szukamy jednego wyrazu, więc wystarczy odjąć dwie kolejne sumy.
Tutaj wzór na sumę zawiera potęgę, a stwierdzenia dotyczą dwóch początkowych wyrazów — pierwszy jest równy , a drugi obliczamy jako różnicę dwóch pierwszych sum.
Tutaj ze wzoru na sumę wyznaczamy cały wzór ogólny: różnicę upraszczamy dla i sprawdzamy, że otrzymany wzór daje też pierwszy wyraz. Potem obliczamy wyraz o dużym numerze i numer wyrazu równego zeru.
