Ten typ obejmuje zadania, w których sprawdzamy lub wykorzystujemy oraz rozkładamy na czynniki. Dwa niezerowe wielomiany są równe, gdy mają ten sam stopień i równe współczynniki przy tych samych potęgach zmiennej, np.:
Równość w pierwszym wierszu rozumiemy jako równość wielomianów, czyli równość ich wartości dla każdej liczby . Przy przekształcaniu wielomianów korzystamy z , wyłączania wspólnego czynnika przed nawias i grupowania wyrazów.
Sprawdzanie równości wielomianów
W tym wariancie sprawdzamy, czy dwa wielomiany są równe, albo wskazujemy wielomian równy danemu. Sprowadzamy oba do tej samej postaci — ogólnej, wymnażając nawiasy, albo iloczynowej, wyłączając wspólny czynnik — i porównujemy je zgodnie z definicją .
W tym zadaniu jeden z wielomianów jest sumą dwóch iloczynów ze wspólnym czynnikiem — po wyłączeniu go przed nawias wystarczy porównać pozostały czynnik z drugim wielomianem.
Tutaj wielomian jest kwadratem dwumianu, więc rozwijamy go ze i porównujemy współczynniki przy kolejnych potęgach.
Wyznaczanie współczynników z równości wielomianów
W tym wariancie współczynniki jednego lub obu wielomianów zawierają niewiadome. Doprowadzamy oba wielomiany do postaci ogólnej — przy mnożeniu każdy wyraz pierwszego czynnika mnożymy przez każdy wyraz drugiego — i z definicji porównujemy współczynniki przy tych samych potęgach, a potem rozwiązujemy otrzymane równania.
W tym zadaniu jeden z czynników iloczynu ma nieznane współczynniki — wymnażamy iloczyn i porównujemy jego współczynniki ze współczynnikami danego wielomianu.
Tutaj niewiadome występują we współczynnikach obu wielomianów. W drugiej części zadania rozkładamy wielomian na czynniki — po wyłączeniu przed nawias zostaje trójmian kwadratowy, który rozkładamy, wyznaczając jego miejsca zerowe.
Tutaj pytanie dotyczy tylko sumy współczynników iloczynu dwóch wielomianów. Suma wszystkich współczynników wielomianu jest jego wartością dla argumentu , więc nie musimy wymnażać nawiasów.
Rozkład wielomianu na czynniki
W tym wariancie zapisujemy wielomian w . Korzystamy z wyłączania wspólnego czynnika przed nawias, grupowania wyrazów i wzorów skróconego mnożenia, np.:
Zadania, w których rozkład na czynniki prowadzi do rozwiązania równania wielomianowego, zostały zebrane w osobnym typie .
W tym zadaniu wielomian ma cztery wyrazy, które da się połączyć w pary ze wspólnym czynnikiem — tak jak we wzorze powyżej.
Tutaj wielomian zawiera tylko wyraz wolny i dwie potęgi niewiadomej, z których jedna jest dwa razy wyższa, więc za niższą potęgę podstawiamy nową zmienną i rozkładamy trójmian kwadratowy. Iloczyny innego stopnia odrzucamy od razu; zadania o stopniu wielomianu zostały zebrane w osobnym typie .

