Ten typ obejmuje zadania, w których wyznaczamy albo korzystamy z jej równania. Najważniejsze jest : jeśli funkcja ma pochodną w punkcie , to styczna do jej wykresu w punkcie ma równanie
Współczynnik kierunkowy stycznej jest więc równy styczności: . Pochodną obliczamy z oraz . Gdy funkcja jest ilorazem wielomianów, korzystamy ze wzoru na pochodną ilorazu:
Zadania, w których celem jest samo obliczenie pochodnej lub jej wartości w punkcie, zostały zebrane w osobnym typie .
Styczna w punkcie o znanej pierwszej współrzędnej
W tym wariancie znamy pierwszą współrzędną punktu styczności. Obliczamy pochodną funkcji i jej wartość — to współczynnik kierunkowy stycznej. Równanie stycznej otrzymujemy, podstawiając , i do wzoru z twierdzenia o równaniu stycznej.
W tym zadaniu znamy cały punkt styczności, a funkcja jest ilorazem wielomianów, więc jej pochodną obliczamy ze wzoru na pochodną ilorazu.
Tutaj znamy tylko pierwszą współrzędną punktu styczności — drugą obliczamy ze wzoru funkcji. Przed różniczkowaniem dzielimy licznik przez mianownik wyraz po wyrazie, dzięki czemu zamiast ilorazu różniczkujemy sumę potęg.
Tutaj funkcja jest kwadratowa, a szukamy tylko wyrazu wolnego stycznej. Po obliczeniu współczynnika kierunkowego podstawiamy współrzędne punktu styczności do równania .
Tutaj pytamy tylko o współczynnik kierunkowy stycznej, więc wystarczy obliczyć wartość pochodnej w pierwszej współrzędnej punktu styczności.
Punkt styczności o znanej drugiej współrzędnej
W tym wariancie znamy tylko drugą współrzędną punktu styczności. Pierwszą współrzędną wyznaczamy z równania , a potem — jak w poprzednim wariancie — obliczamy i zapisujemy równanie stycznej.
W tym zadaniu funkcja jest ilorazem trójmianów kwadratowych. Po pomnożeniu równania przez mianownik kwadraty niewiadomej się redukują i zostaje równanie liniowe, a pochodną obliczamy ze wzoru na pochodną ilorazu.
Tutaj funkcja jest wielomianem trzeciego stopnia, więc pierwszą współrzędną punktu wyznaczamy z równania trzeciego stopnia — rozkładamy je na czynniki, grupując wyrazy.
Styczna o danym współczynniku kierunkowym
W tym wariancie nie znamy punktu styczności, ale wiemy, jaki współczynnik kierunkowy ma mieć styczna. Rozwiązujemy równanie — jego rozwiązania są pierwszymi współrzędnymi punktów styczności, a drugie współrzędne obliczamy ze wzoru funkcji.
Współczynnik wynika z warunków zadania. Z prosta równoległa do prostej o współczynniku kierunkowym ma współczynnik , z prosta do niej prostopadła ma współczynnik , a z prosta nachylona do osi pod kątem ma współczynnik .
W tym zadaniu styczne mają być równoległe do danej prostej, a równanie jest kwadratowe — każde jego rozwiązanie daje osobną styczną.
Tutaj styczna ma być prostopadła do danej prostej, a punkt styczności wybieramy spośród czterech podanych — sprawdzamy, w którym z nich pochodna przyjmuje potrzebną wartość i czy punkt leży na wykresie.
Tutaj znamy kąt nachylenia stycznej do osi , więc jej współczynnik kierunkowy jest tangensem tego kąta, a szukamy obu współrzędnych punktu styczności.
Tutaj styczna jest równoległa do prostej, która przecina parabolę w dwóch punktach, a punkt styczności jest trzecim wierzchołkiem trójkąta. Wysokość trójkąta to odległość tego punktu od prostej — obliczamy ją z .
Nieznane współczynniki funkcji z warunku styczności
W tym wariancie wzór funkcji zawiera nieznane współczynniki, a o stycznej wiemy, jakie ma równanie albo przez jakie punkty przechodzi. Zapisujemy równanie stycznej w punkcie z niewiadomymi współczynnikami i łączymy je z pozostałymi warunkami zadania w układ równań.
W tym zadaniu znamy całe równanie stycznej, ale nie znamy punktu styczności. Równanie stycznej w punkcie porównujemy z danym — równe muszą być współczynniki kierunkowe i wyrazy wolne — i pamiętamy, że należy do dziedziny funkcji.
Tutaj szukamy trzech współczynników wielomianu. Równania otrzymujemy z miejsca zerowego, z punktu, w którym styczna przecina wykres, i z tego, że ten sam punkt leży na stycznej poprowadzonej w miejscu zerowym.
Styczna do wykresu w punkcie nie musi mieć z wykresem tylko jednego punktu wspólnego — styczna do wykresu wielomianu stopnia trzeciego zwykle przecina go jeszcze w innym punkcie. O tym, że prosta jest styczna w punkcie , decyduje to, że przechodzi przez ten punkt wykresu i ma współczynnik kierunkowy , a nie liczba punktów wspólnych.

