Ten typ obejmuje zadania, w których na podstawie wzoru wskazujemy jej spośród kilku rysunków albo go szkicujemy. Z wiemy, że wykresem funkcji , gdzie , jest parabola o wierzchołku . Charakterystyczne punkty paraboli najłatwiej odczytać z odpowiedniej postaci wzoru — ogólnej, kanonicznej albo iloczynowej:
Z odczytujemy punkt przecięcia z osią , czyli , bo . Z odczytujemy wierzchołek , a z — miejsca zerowe i , czyli punkty i na osi . O kierunku ramion decyduje znak współczynnika (): dla ramiona są skierowane w górę, a dla — w dół.
Zadania odwrotne, w których z wykresu odczytujemy wzór, zostały zebrane w osobnym typie , a zadania, w których z wykresu odczytujemy znaki współczynników — w typie .
Wykres z postaci iloczynowej
W tym wariancie wzór ma :
Miejsca zerowe i to liczby zerujące kolejne czynniki, a znak wskazuje kierunek ramion. Szukamy rysunku, na którym parabola przecina oś w punktach i i ma ramiona skierowane zgodnie ze znakiem .
W tym zadaniu wzór jest od razu podany w postaci iloczynowej: miejsca zerowe odczytujemy z czynników, a przed nawiasami nie stoi żadna liczba, więc współczynnik jest równy .
Tutaj funkcja jest iloczynem dwóch funkcji liniowych, więc jej postać iloczynową otrzymujemy bez wymnażania nawiasów — miejscami zerowymi są miejsca zerowe obu funkcji liniowych.
Tutaj jeden z czynników ma postać , a przed iloczynem stoi minus. Po zapisaniu tego czynnika jako oba minusy się znoszą, dlatego kierunek ramion ustalamy dopiero po tym przekształceniu.
Czynnik postaci zapisujemy jako , a wyciągnięty minus zmienia znak współczynnika . Na przykład
więc współczynnik przy jest równy , a nie .
Wykres z postaci kanonicznej
W tym wariancie wzór ma , z której od razu odczytujemy wierzchołek . Pierwsza współrzędna wierzchołka ma znak przeciwny do liczby w nawiasie, np. , więc . Szukamy wykresu z tym wierzchołkiem i z ramionami skierowanymi zgodnie ze znakiem .
Wykres z postaci ogólnej
W tym wariancie znamy wzór . Najszybciej sprawdzamy kierunek ramion oraz punkt przecięcia z osią , bo . Gdy to nie wystarcza, wyznaczamy miejsca zerowe z albo wierzchołek z zależności , .
W tym zadaniu kierunek ramion i punkt przecięcia z osią nie wystarczą, bo mają je wspólne dwa z rysunków; rozstrzygają miejsca zerowe obliczone z wyróżnika.
.png)
.png)

