Ten typ obejmuje zadania z treścią, w których wielkość zmienia się w czasie wykładniczo, np. masa leku w organizmie lub ilość pierwiastka promieniotwórczego. Zależność ma zwykle postać
w której jest wartością początkową, a — czasem, po którym wielkość zmienia się -krotnie; dla jest to czas połowicznego rozpadu lub półtrwania. Model jest więc czasu i korzystamy z jej : dla wielkość z czasem maleje.
Zadania, w których wystarczy podstawić czas do gotowego wzoru, zostały zebrane w osobnym typie .
Kiedy wielkość osiągnie zadany poziom
W tym wariancie szukamy czasu, po którym wielkość spadnie poniżej danego poziomu. Zapisujemy nierówność z potęgą i obie jej strony przedstawiamy jako potęgi tej samej podstawy. Funkcja jest dla malejąca, więc przy porównywaniu wykładników zmieniamy kierunek nierówności:
W tym zadaniu wykładnik oznacza liczbę okresów połowicznego rozpadu, a pytanie dotyczy dni, więc na końcu liczbę okresów zamieniamy na dni. Zamiast nierówności można też kolejno dzielić masę przez po każdym okresie.
Suma wartości modelu — ciąg geometryczny
W tym wariancie wielkość jest sumą kilku składników opisanych tym samym modelem. Obliczamy wartość modelu dla kilku składników i zauważamy, że kolejne wyniki tworzą . Sumę obliczamy wtedy ze :
Tu jest pierwszym wyrazem, — ilorazem ciągu różnym od , a — liczbą składników. Zadania na sumę ciągu geometrycznego zostały zebrane w osobnym typie .
W tym zadaniu pacjent przyjmuje lek co stały czas, a masę liczymy tuż przed kolejną dawką — każda wcześniejsza dawka daje jeden składnik sumy.
Wykres zależności wykładniczej
W tym wariancie wybieramy wykres opisujący zależność wielkości od czasu. Sprawdzamy kształt wykresu — krzywą wykładniczą, a nie odcinek — kierunek zmian oraz charakterystyczne wartości, np. połowę wartości początkowej po czasie .
W tym zadaniu dawki leku są przyjmowane w równych odstępach czasu, więc wykres ma skoki, a każda kolejna część zaczyna się od sumy pozostałej masy i nowej dawki.
