Ten typ obejmuje zadania, w których na podstawie albo wzoru rekurencyjnego rozpoznajemy, czy ciąg jest lub , oraz badamy jego . Porównujemy w tym celu dwa kolejne wyrazy:
Ciąg jest arytmetyczny, gdy różnica kolejnych wyrazów nie zależy od , a geometryczny — gdy od nie zależy ich iloraz. O monotoniczności decyduje znak różnicy: ciąg jest , gdy dla każdego , i , gdy ta różnica jest zawsze ujemna.
Aby wykazać, że ciąg jest arytmetyczny, geometryczny lub monotoniczny, obliczamy różnicę albo iloraz dla dowolnego . Aby wykazać, że nie jest, wystarczy kontrprzykład — np. trzy początkowe wyrazy, dla których . Ciągi z czynnikiem mają zwykle wyrazy na przemian większe i mniejsze, więc nie są monotoniczne.
Zadania, w których wiemy już, że ciąg jest arytmetyczny, i obliczamy jego różnicę, zostały zebrane w osobnym typie , a analogiczne zadania o ilorazie — w typie .
Monotoniczność z różnicy kolejnych wyrazów
W tym wariancie badamy, czy ciąg dany wzorem ogólnym jest rosnący, malejący czy stały. Obliczamy różnicę , upraszczamy ją i ustalamy jej znak dla wszystkich .
W tym zadaniu wzór ogólny jest liniowy, więc różnica kolejnych wyrazów jest stałą liczbą, a jej znak rozstrzyga o monotoniczności.
Tutaj wzór ogólny jest kwadratowy, więc różnica kolejnych wyrazów jest wyrażeniem liniowym zależnym od — badamy jego znak dla wszystkich .
Czy ciąg jest arytmetyczny
W tym wariancie sprawdzamy, czy różnica jest stała. Po podstawieniu do wzoru i uproszczeniu otrzymujemy liczbę — wtedy jest to różnica ciągu — albo wyrażenie zależne od , a wtedy ciąg nie jest arytmetyczny.
W tym zadaniu wzór ogólny jest ułamkiem ze stałym mianownikiem, więc różnicę kolejnych wyrazów obliczamy, odejmując liczniki; sprawdzamy też, czy stały jest iloraz kolejnych wyrazów.
Tutaj wzór jest kwadratowy, więc różnice kolejnych wyrazów warto porównać na trzech początkowych wyrazach. Drugie stwierdzenie dotyczy parzystości wszystkich wyrazów — pomaga rozkład wzoru na czynniki.
Czy ciąg jest geometryczny
W tym wariancie sprawdzamy, czy iloraz jest stały. Przy wzorach z potęgami upraszczamy go z , np. .
W tym zadaniu wzór ogólny zawiera potęgę o wykładniku podzieloną przez stałą, więc iloraz kolejnych wyrazów upraszczamy z własności potęg. Drugie stwierdzenie dotyczy sumy trzech początkowych wyrazów.
Tutaj minus stoi przed potęgą, a nie w jej podstawie: oznacza , a nie , co decyduje o znaku ilorazu.
Tutaj wzór zawiera czynnik , więc wyrazy przyjmują na przemian dwie wartości — porównujemy ilorazy kolejnych wyrazów, a sumę obliczamy, łącząc wyrazy w pary.
Rodzaj ciągu określonego rekurencyjnie
W tym wariancie ciąg jest . Ze wzoru rekurencyjnego obliczamy kilka początkowych wyrazów albo od razu odczytujemy różnicę i porównujemy różnice oraz ilorazy kolejnych wyrazów.
Zadania, w których tylko obliczamy wyrazy ciągu rekurencyjnego, zostały zebrane w osobnym typie .
W tym zadaniu każdy wyraz powstaje przez pomnożenie poprzedniego i dodanie liczby, więc obliczamy kilka początkowych wyrazów — różne różnice lub różne ilorazy wykluczają dany rodzaj ciągu.
Tutaj ze wzoru rekurencyjnego od razu odczytujemy różnicę , a o monotoniczności, której dotyczy drugie stwierdzenie, rozstrzyga jej znak.



