Ten typ obejmuje zadania z poziomu rozszerzonego o , czyli postaci , gdzie i . Najwygodniej korzystać z jej :
W tym wzorze , a dziedziną funkcji jest zbiór . Wykres jest hiperbolą o i , a punkt jest jej środkiem symetrii. Funkcja przyjmuje wszystkie wartości oprócz . Postać kanoniczną otrzymujemy z postaci ogólnej, wydzielając z licznika wielokrotność mianownika.
Zadania o funkcji homograficznej na poziomie podstawowym zostały zebrane w typie .
Liczba rozwiązań równania z wartością bezwzględną
W tym wariancie korzystamy z wykresu funkcji homograficznej i ustalamy, ile rozwiązań ma równanie w zależności od parametru . Wykres funkcji otrzymujemy, odbijając symetrycznie względem osi część wykresu leżącą pod tą osią. Rozwiązania równania to pierwsze współrzędne punktów wspólnych tego wykresu z prostą poziomą .
Szczególnie uważnie sprawdzamy i , gdzie to asymptota pozioma. Funkcja nie przyjmuje wartości , więc prosta może mieć z wykresem mniej punktów wspólnych niż proste leżące tuż nad nią i tuż pod nią.
Współczynniki wzoru z asymptot lub środka symetrii
W tym wariancie znamy asymptoty wykresu albo jego środek symetrii i wyznaczamy nieznane współczynniki wzoru. Asymptota pionowa przechodzi przez liczbę, która zeruje mianownik, a asymptotę poziomą odczytujemy z postaci kanonicznej — doprowadzamy do niej wzór i porównujemy jego współczynniki z danymi.
