Ten typ obejmuje zadania, w których obliczamy wartość wyrażenia z potęgami albo zapisujemy je w prostszej postaci, zwykle jako jedną potęgę. Najczęściej sprowadzamy potęgi do wspólnej podstawy lub wspólnego wykładnika i korzystamy z :
Wzory te zachodzą dla dodatnich podstaw i oraz dowolnych wykładników, a dla wykładników całkowitych — dla dowolnych podstaw różnych od zera. Pierwiastki zapisujemy jako potęgi o wykładniku wymiernym, a ułamki — jako potęgi o wykładniku ujemnym, np. .
Wykładniki dodajemy tylko przy mnożeniu potęg o tej samej podstawie. Suma jednakowych potęg nie jest potęgą o sumie wykładników: , a nie . Iloczynu potęg o różnych podstawach i różnych wykładnikach nie zapiszemy jako jednej potęgi, dopóki nie sprowadzimy podstaw do wspólnej liczby. Potęga o wykładniku ujemnym nie jest liczbą ujemną, np. .
Sprowadzanie potęg do wspólnej podstawy
W tym wariancie podstawy potęg są zwykle różne, ale każda jest potęgą tej samej liczby, np. , , , . Zapisujemy wszystkie podstawy jako potęgi wspólnej liczby, wykładniki mnożymy zgodnie ze wzorem , a potem dodajemy je przy mnożeniu i odejmujemy przy dzieleniu:
W tym zadaniu obie podstawy są potęgami liczby , a wykładniki są naturalne, więc wystarczy zamienić podstawy i dodać wykładniki.
Tutaj występują wykładniki ujemne, a jedną z podstaw jest ułamek — zapisujemy go jako potęgę liczby o wykładniku ujemnym i uważamy na znaki przy odejmowaniu wykładników.
Tutaj w mianowniku stoi potęga liczby , a wynik trzeba zapisać jako potęgę liczby . Potęgę trójki o parzystym wykładniku zamieniamy więc na potęgę dziewiątki — albo od razu sprowadzamy wszystkie podstawy do .
Potęga iloczynu i ilorazu — rozkład podstawy na czynniki
W tym wariancie w wyrażeniu występują potęgi kilku różnych podstaw, a niektóre podstawy są iloczynami innych, np. albo . Rozkładamy takie podstawy na czynniki i korzystamy ze wzorów:
Potem grupujemy potęgi o tej samej podstawie i upraszczamy je osobno dla każdej podstawy.
W tym zadaniu podstawa w mianowniku jest iloczynem kwadratów dwóch podstaw z licznika, więc rozkładamy ją na czynniki i skracamy potęgi każdej podstawy osobno.
Tutaj w liczniku i mianowniku stoją potęgi trzech różnych podstaw, głównie o wykładnikach ujemnych — grupujemy je według podstaw i dla każdej odejmujemy wykładniki.
Tutaj po zamianie potęgi o wykładniku ujemnym obie potęgi mają ten sam wykładnik, więc wzór na potęgę ilorazu czytamy od prawej strony i łączymy je w jedną potęgę.
Sumy i różnice potęg — wyłączanie wspólnego czynnika
W tym wariancie potęgi są dodawane lub odejmowane, więc nie możemy od razu skorzystać z własności potęg. Z sumy potęg tej samej podstawy wyłączamy przed nawias najmniejszą z nich:
W nawiasie zostaje zwykła liczba, którą obliczamy i upraszczamy z resztą wyrażenia.
W tym zadaniu w liczniku jest suma trzech kolejnych potęg tej samej podstawy, a w mianowniku — najmniejsza z nich, więc po wyłączeniu jej przed nawias skraca się ona z mianownikiem.
Tutaj dodajemy kilka jednakowych potęg. Z definicji , więc gdy liczba składników jest równa podstawie, suma jest potęgą o wykładniku większym o jeden — a nie potęgą o pomnożonym wykładniku.
Tutaj potęga stoi w nawiasie podniesionym do kwadratu, więc najpierw korzystamy ze na kwadrat różnicy. Zadania na wzory skróconego mnożenia zostały zebrane w osobnym typie .
Potęga o wykładniku ujemnym i zerowym
W tym wariancie korzystamy wprost z definicji oraz z tego, że każda liczba różna od zera podniesiona do potęgi zerowej daje :
Wzory te zachodzą dla i : potęgę o wykładniku ujemnym zamieniamy na potęgę odwrotności podstawy.
W tym zadaniu potęgę ułamka o wykładniku ujemnym zapisujemy jako potęgę jego odwrotności o wykładniku dodatnim.
Tutaj podstawiamy do wyrażenia liczbę ujemną, a jeden z wykładników także jest ujemny. O znaku potęgi liczby ujemnej decyduje parzystość wykładnika, np. jest liczbą ujemną, a — dodatnią.
Tutaj całe rozbudowane wyrażenie jest podniesione do potęgi zerowej, więc nie musimy obliczać jego wartości — wystarczy zauważyć, że jest różne od zera.
Potęga o wykładniku wymiernym — pierwiastki zapisane potęgami
W tym wariancie wyrażenie zawiera pierwiastki albo potęgi o wykładnikach ułamkowych. Z definicji dla :
Tu jest liczbą naturalną większą od , a — liczbą całkowitą. Zamieniamy pierwiastki na potęgi, np. , i działamy na wykładnikach jak na ułamkach. Zadania, w których przekształcamy wyrażenia z pierwiastkami bez zamiany na potęgi, zostały zebrane w osobnym typie .
W tym zadaniu pierwiastek zamieniamy na potęgę o tej samej podstawie co drugi czynnik, a potem dodajemy wykładniki jak ułamki.
Tutaj odwrotnie: potęgę o wykładniku ułamkowym trzeba zapisać za pomocą pierwiastka. Wykładnik jest ułamkiem niewłaściwym, więc rozdzielamy go na część całkowitą i ułamkową — część całkowita daje czynnik stojący przed pierwiastkiem.
Tutaj pierwiastek stoi w mianowniku. Możemy zamienić go na potęgę i odjąć wykładniki albo usunąć niewymierność z mianownika, mnożąc licznik i mianownik przez ten pierwiastek.
Notacja wykładnicza i potęgi liczby dziesięć
W tym wariancie liczby są zapisane w , gdzie , a jest liczbą całkowitą, albo trzeba je tak zapisać. Przy mnożeniu i dzieleniu takich liczb osobno działamy na współczynnikach, a osobno na potęgach liczby :
W tym zadaniu dzielimy dwie liczby zapisane w notacji wykładniczej z ujemnymi wykładnikami — przy odejmowaniu wykładników trzeba uważać na znaki.
Tutaj porównujemy masy podane w różnych jednostkach, więc najpierw zapisujemy obie w kilogramach jako iloczyny liczby i potęgi dziesięciu, a dopiero potem je dzielimy.
Tutaj pytamy o liczbę cyfr liczby zapisanej jako iloczyn potęg dwójki i piątki. Pary takich czynników łączymy w potęgę dziesięciu, a liczba ma cyfr.
Porównywanie potęg
W tym wariancie sprawdzamy, która z liczb zapisanych potęgami jest większa, albo wykazujemy nierówność między nimi. Sprowadzamy potęgi do wspólnej podstawy lub do wspólnego wykładnika i porównujemy:
Pierwsza równoważność zachodzi dla , a druga dla dodatnich i oraz .
W tym zadaniu porównujemy z liczbą cztery potęgi o wykładnikach wymiernych, w tym ujemnych — każdą zapisujemy jako potęgę piątki albo obliczamy jej wartość.
Tutaj trzeba wykazać nierówność między potęgami o różnych podstawach i różnych wykładnikach. Wykładniki są wielokrotnościami tej samej liczby, więc obie strony zapisujemy jako potęgi o wspólnym wykładniku i porównujemy podstawy.

