Ten typ obejmuje zapisane w postaci ogólnej , gdzie , albo łatwo do niej sprowadzalne. Najczęściej korzystamy z : liczba rozwiązań zależy od znaku , a rozwiązania obliczamy ze wzorów:
Te wzory stosujemy, gdy . Dla równanie ma jedno rozwiązanie , a dla nie ma rozwiązań rzeczywistych. Rozwiązania równania są miejscami zerowymi funkcji — zadania o miejscach zerowych funkcji kwadratowej zostały zebrane w osobnym typie .
Rozwiązywanie równania za pomocą wyróżnika
W tym wariancie porządkujemy równanie do postaci ogólnej i odczytujemy współczynniki , , razem z ich znakami. Obliczamy i rozwiązania ze wzorów z :
W tym zadaniu wyznaczamy oba pierwiastki, a potem obliczamy wyrażenie, w którym mają one różne współczynniki — dlatego trzeba ustalić, który pierwiastek jest mniejszy.
Tutaj wyróżnik nie jest kwadratem liczby całkowitej, a pytanie dotyczy tylko znaków rozwiązań, więc wystarczy oszacować pierwiastek z wyróżnika zamiast obliczać rozwiązania dokładnie.
Tutaj równanie powstaje ze wzoru opisującego przychód, a niewiadoma ma ograniczony zakres, więc rozwiązanie spoza tego zakresu odrzucamy.
Suma i iloczyn rozwiązań ze wzorów Viète’a
W tym wariancie interesuje nas suma lub iloczyn rozwiązań, a nie same rozwiązania. Gdy równanie ma rozwiązania, czyli , korzystamy ze :
Dla wzory obowiązują z . Ten sam wynik daje wyznaczenie obu rozwiązań i ich dodanie, ale wzory Viète’a oszczędzają rachunków, zwłaszcza gdy jest liczbą niewymierną.
Równania rozwiązywane bez wyróżnika
W tym wariancie korzystamy z budowy równania zamiast z wyróżnika. Gdy równanie ma postać , korzystamy z :
Tak jest dla ; gdy , równanie nie ma rozwiązań. Taki sposób prowadzi do tych samych rozwiązań co wzory z wyróżnikiem, ale wymaga mniej rachunków. Równania kwadratowe zapisane od razu jako iloczyn zostały zebrane w osobnym typie .
W tym zadaniu równanie jest zapisane jako różnica kwadratu dwumianu i liczby, więc liczbę przenosimy na drugą stronę i korzystamy z powyższej równoważności. Pytanie dotyczy iloczynu rozwiązań.
Tutaj w równaniu nie ma wyrazu wolnego, więc wyłączamy niewiadomą przed nawias i otrzymujemy równanie iloczynowe. Jedno z jego rozwiązań oznacza chwilę wyrzucenia piłeczki, a drugie — chwilę upadku.
