Ten typ obejmuje zadania, w których rozwiązujemy . Po uporządkowaniu ma ona postać albo podobną ze znakiem , lub , gdzie . Szukamy jej zbioru rozwiązań albo — na jego podstawie — liczb spełniających dodatkowe warunki, np. najmniejszej liczby całkowitej.
Korzystamy z : wykonujemy działania i redukujemy wyrazy podobne, do obu stron dodajemy to samo wyrażenie lub od obu stron je odejmujemy, a obie strony mnożymy albo dzielimy przez tę samą liczbę różną od zera. Mnożenie przez liczbę dodatnią nie zmienia zwrotu nierówności, a mnożenie przez liczbę ujemną zmienia go na przeciwny:
Pierwsza równoważność zachodzi dla , a druga — dla ; tak samo jest przy dzieleniu. Na końcu otrzymujemy nierówność postaci , , albo , więc zbiorem rozwiązań jest , np. lub . W nierówności nieostrej liczba należy do zbioru rozwiązań, a w ostrej — nie.
Ułamki usuwamy, mnożąc obie strony przez wspólny mianownik. Jest to liczba dodatnia, więc zwrot nierówności się nie zmienia. Mnożymy każdy wyraz, także ten bez ułamka. Gdy przed ułamkiem stoi minus, jego licznik bierzemy w nawias, np.:
Zmiany zwrotu możemy też uniknąć, przenosząc wyrazy z niewiadomą na tę stronę, po której współczynnik przy będzie dodatni.
Zadania, w których niewiadoma ma spełniać jednocześnie kilka nierówności, także nierówność podwójną, zostały zebrane w osobnym typie , a nierówności z wartością bezwzględną — w typie .
Zbiór rozwiązań w postaci przedziału
W tym wariancie znamy nierówność i szukamy zbioru wszystkich jej rozwiązań. Zgodnie z usuwamy nawiasy i ułamki, przenosimy wyrazy z niewiadomą na jedną stronę, a liczby na drugą, i dzielimy obie strony przez współczynnik przy . Dla otrzymujemy:
Dla otrzymujemy nierówności o przeciwnych zwrotach, bo dzielimy przez liczbę ujemną. Ostry znak nierówności daje przedział otwarty przy liczbie , a nieostry — domknięty.
W tym zadaniu nawiasy występują po obu stronach nierówności, ale nie ma w niej ułamków — wystarczy usunąć nawiasy, przenieść wyrazy z na jedną stronę i podzielić przez współczynnik przy .
Tutaj po jednej stronie stoi iloczyn liczby ujemnej i nawiasu, a po drugiej — ułamek, więc najpierw mnożymy obie strony przez mianownik tego ułamka, a mnożąc nawias przez liczbę ujemną, zmieniamy znaki jego wyrazów.
Tutaj przed ułamkiem stoi minus, a licznik tego ułamka jest dwumianem — po pomnożeniu przez mianownik bierzemy licznik w nawias i zmieniamy znaki obu jego wyrazów.
Zbiór rozwiązań na osi liczbowej
W tym wariancie rozwiązujemy nierówność i wskazujemy rysunek, na którym zaznaczono jej zbiór rozwiązań na . Zbiór rozwiązań nierówności liniowej to półprosta: liczby większe od leżą na prawo od tej liczby, a mniejsze — na lewo od niej:
Koniec należący do zbioru rozwiązań (nierówność nieostra) oznacza się zamalowanym kółkiem, a koniec, który do niego nie należy (nierówność ostra) — pustym kółkiem. Na rysunkach sprawdzamy więc trzy rzeczy: położenie liczby , kierunek półprostej i rodzaj kółka.
W tym zadaniu niewiadoma występuje po obu stronach nierówności, więc najpierw przenosimy wyrazy z na jedną stronę; nierówność jest ostra, więc koniec półprostej nie należy do zbioru rozwiązań.
Tutaj współczynnik przy jest ujemny, więc dzieląc przez niego, zmieniamy zwrot nierówności; nierówność jest nieostra, więc koniec półprostej należy do zbioru rozwiązań.
Tutaj przed nawiasem stoi liczba ujemna, więc usuwając nawias, zmieniamy znaki obu wyrazów w nawiasie.
Najmniejsza lub największa liczba całkowita spełniająca nierówność
W tym wariancie najpierw rozwiązujemy nierówność, a potem w otrzymanym przedziale szukamy najmniejszej lub największej , czyli elementu zbioru:
Gdy koniec przedziału jest liczbą całkowitą, decyduje rodzaj nierówności: największą liczbą całkowitą spełniającą nierówność jest , a spełniającą — liczba . Gdy nie jest liczbą całkowitą, bierzemy najbliższą liczbę całkowitą po właściwej stronie , np. dla jest nią .
W tym zadaniu szukamy największej liczby całkowitej, a nierówność jest nieostra i ma ułamki po obu stronach — po pomnożeniu przez wspólny mianownik rozwiązujemy ją jak zwykłą nierówność liniową.
Tutaj po przeniesieniu wyrazów współczynnik przy jest ujemny, więc przy dzieleniu zmieniamy zwrot nierówności.
Tutaj w nierówności występuje pierwiastek, więc koniec przedziału jest liczbą niewymierną. Szacujemy go, porównując jego kwadrat z kwadratami kolejnych liczb całkowitych.
Tutaj współczynniki nierówności zapisano za pomocą potęg liczby . Przed dzieleniem upraszczamy je, korzystając z działań na potęgach i wzoru na różnicę kwadratów.
Liczby całkowite spełniające nierówność i dodatkowy warunek
W tym wariancie pytamy, ile liczb całkowitych spełnia nierówność i dodatkowy warunek albo jakie to liczby. Wyznaczamy zbiór rozwiązań i bierzemy jego ze zbiorem liczb spełniających dodatkowy warunek:
Potem wypisujemy należące do niej liczby całkowite, osobno sprawdzając końce przedziałów.
W tym zadaniu liczymy rozwiązania nierówności, które są liczbami całkowitymi dodatnimi.
Tutaj nierówność dotyczy funkcji określonej dwoma wzorami w dwóch przedziałach. Rozwiązujemy ją osobno w każdym z tych przedziałów i uwzględniamy tylko argumenty z dziedziny funkcji.
Wyznaczanie parametru, gdy znamy zbiór rozwiązań
W tym wariancie współczynnik przy jest parametrem, a znamy zbiór rozwiązań nierówności. Rozwiązujemy ją jak zwykle, ale dzieląc przez parametr, rozważamy jego znak, bo — zgodnie z — od niego zależy zwrot nierówności:
Pierwsza równoważność zachodzi dla , a druga — dla . Kierunek danego przedziału, nieograniczonego w prawo lub w lewo, wskazuje więc znak parametru, a jego koniec daje równanie . Przypadek rozpatrujemy osobno — wtedy nierówność nie zależy od . Zadania, w których z danego zbioru rozwiązań wyznaczamy parametr nierówności kwadratowej, zostały zebrane w osobnym typie .


