Ten typ obejmuje zadania, w których wyznaczamy , badamy ich liczbę albo korzystamy z danego miejsca zerowego. Liczba jest miejscem zerowym funkcji , gdy , czyli gdy wykres przecina oś w punkcie . Podstawowe narzędzia to oraz z . Gdy , funkcja ma dwa miejsca zerowe:
Gdy , jedynym miejscem zerowym jest , a gdy , funkcja nie ma miejsc zerowych.
Zadania, w których rozwiązujemy równania kwadratowe w postaci ogólnej, zostały zebrane w osobnym typie , a równania w postaci iloczynowej — w typie .
Miejsca zerowe z postaci iloczynowej
W tym wariancie wzór ma , więc miejsca zerowe odczytujemy bez obliczeń. Iloczyn jest równy zeru, gdy zeruje się któryś z czynników, a współczynnik nie ma na to wpływu:
Uważamy na znaki: czynnik zeruje się dla .
W tym zadaniu przed nawiasami stoi liczba, która nie wpływa na miejsca zerowe; odczytujemy je wprost z czynników, uważając na znaki.
Tutaj pytanie dotyczy sumy miejsc zerowych, więc najpierw odczytujemy je z czynników, a dopiero potem dodajemy.
Miejsca zerowe z postaci ogólnej lub kanonicznej
W tym wariancie wzór nie jest iloczynem, więc rozwiązujemy równanie . Dla postaci ogólnej korzystamy z (wyróżnik i wzory na pierwiastki) albo rozkładamy wyrażenie na czynniki. Z postaci kanonicznej wyznaczamy kwadrat nawiasu:
Gdy prawa strona jest dodatnia, nawias jest równy jej pierwiastkowi kwadratowemu albo liczbie do niego przeciwnej; gdy jest ujemna, funkcja nie ma miejsc zerowych.
W tym zadaniu wzór jest w postaci kanonicznej, więc miejsca zerowe wyznaczamy z równania na kwadrat nawiasu; pierwsze stwierdzenie dotyczy punktu przecięcia wykresu z osią , czyli wartości .
Tutaj wzór jest różnicą kwadratów, więc zamiast liczyć wyróżnik, rozkładamy go na czynniki ze .
Liczba miejsc zerowych
W tym wariancie interesuje nas, ile miejsc zerowych ma funkcja, albo wykorzystujemy informację o ich liczbie. Liczba miejsc zerowych zależy od znaku : dla są dwa, dla jest jedno, a dla nie ma żadnego.
Często pomaga też położenie paraboli (): przy funkcja bez miejsc zerowych przyjmuje tylko wartości dodatnie, a jeśli dla pewnego argumentu , to parabola przecina oś w dwóch punktach. Ponieważ , znak wyrazu wolnego mówi, po której stronie osi leży punkt .
W tym zadaniu wyraz wolny zależy od parametru, więc warunek (brak miejsc zerowych) staje się nierównością z tym parametrem.
Tutaj łączymy dwie informacje: brak miejsc zerowych oznacza, że parabola nie przecina osi , a znak wyrazu wolnego mówi, po której stronie tej osi leży punkt .
Tutaj trzeba udowodnić, że przy ujemnym wyrazie wolnym trójmian z dodatnim współczynnikiem przy ma dwa miejsca zerowe — wystarczy zbadać znak wyróżnika albo położenie punktu .
Współczynnik z danego miejsca zerowego
W tym wariancie znamy jedno miejsce zerowe , a we wzorze brakuje współczynnika. Z definicji zapisujemy równanie
i rozwiązujemy je względem szukanego współczynnika — najczęściej jest to .
W tym zadaniu nieznany współczynnik stoi przy , więc po podstawieniu miejsca zerowego otrzymujemy równanie liniowe z tym współczynnikiem.
Tutaj miejsce zerowe jest ułamkiem, a nieznany jest wyraz wolny; po podstawieniu warto najpierw uprościć ułamki, a dopiero potem przyrównać wyrażenie do zera.
Miejsca zerowe a oś symetrii paraboli
W tym wariancie korzystamy z : miejsca zerowe leżą symetrycznie względem prostej , gdzie jest pierwszą współrzędną wierzchołka. Stąd
Dzięki temu sumę miejsc zerowych albo drugie miejsce zerowe obliczymy bez rozwiązywania równania. Zadania, w których korzystamy z osi symetrii paraboli, zostały zebrane w osobnym typie .
W tym zadaniu miejsca zerowe ma funkcja , której wykres powstaje z wykresu przez przesunięcie wzdłuż osi . Przy takim przesunięciu pierwsza współrzędna wierzchołka się nie zmienia, więc oś symetrii obu parabol jest ta sama.


