Ten typ obejmuje zadania, w których kąt jest umieszczony w układzie współrzędnych: jego wierzchołek leży w początku układu , jedno ramię pokrywa się z dodatnią półosią , a na drugim, końcowym ramieniu leży punkt różny od . Wartości funkcji obliczamy z definicji :
Tu jest odległością punktu od początku układu, a wzór na tangens stosujemy tylko dla . Wartości nie zależą od wyboru punktu na ramieniu końcowym. Dla kąta ostrego punkt leży w pierwszej ćwiartce i otrzymujemy te same wartości co z definicji w trójkącie prostokątnym o wierzchołkach , i . Dla punkt leży w drugiej ćwiartce, czyli i .
Promień jest zawsze dodatni, więc znak sinusa zależy tylko od , a znak cosinusa — tylko od . Do wzorów podstawiamy współrzędne punktu , a nie długości odcinków: dla punktu z drugiej ćwiartki cosinus i tangens muszą wyjść ujemne. Kąt prosty nie ma tangensa, bo dla niego .
Prosta zawierająca ramię końcowe kąta ma równanie — zadania, w których tangens jest współczynnikiem kierunkowym prostej nachylonej do osi , zostały zebrane w osobnym typie .
Wartości funkcji z punktu na ramieniu kąta
W tym wariancie znamy współrzędne punktu na ramieniu końcowym kąta — z treści albo z rysunku — i obliczamy wartość funkcji z definicji . Dla tangensa wystarczy iloraz , a dla sinusa i cosinusa najpierw obliczamy . Tangens możemy też odczytać jako współczynnik kierunkowy prostej , korzystając z do osi .
W tym zadaniu kąt jest ostry, a jego ramię końcowe przechodzi przez punkt o danych współrzędnych, więc tangens jest ilorazem rzędnej przez odciętą — tak samo jak w trójkącie prostokątnym.
Tutaj kąt jest rozwarty, a punkt na jego ramieniu końcowym ma ujemną odciętą, więc tangens jest ujemny. Ten sam wynik daje tangens kąta ostrego w trójkącie prostokątnym i , według których tangens zmienia wtedy znak.
Wskazywanie kąta o danej wartości funkcji
W tym wariancie znamy wartość funkcji i wskazujemy kąt o tej wartości wśród kątów zaznaczonych w układzie współrzędnych. Najpierw z ustalamy, czy kąt jest ostry, czy rozwarty — to odrzuca część rysunków. Dla pozostałych punktów obliczamy wartość funkcji z definicji i porównujemy ją z daną.
W tym zadaniu dany tangens jest ujemny, więc kąt jest rozwarty i sprawdzamy tylko punkty z drugiej ćwiartki, obliczając dla nich iloraz rzędnej przez odciętą.
Tutaj dany cosinus jest dodatni, więc kąt jest ostry. Dla punktów z pierwszej ćwiartki obliczamy odległość od początku układu — zwykle jest ona pierwiastkiem — i porównujemy iloraz z daną wartością.
Znaki funkcji i zależności między nimi
W tym wariancie oceniamy znaki funkcji kąta i zależności między nimi bez obliczania wszystkich wartości. Korzystamy z :
Ze wynika , więc znając tangens, możemy zapisać sinus za pomocą cosinusa. Zadania, w których z jednej wartości funkcji obliczamy pozostałe, zostały zebrane w osobnym typie .

