Ten typ obejmuje zadania, w których wykres funkcji przekształcamy przez względem osi układu współrzędnych albo przez względem początku układu. Każde z tych przekształceń zmienia znak jednej lub obu współrzędnych punktów , więc wzór obrazu otrzymujemy, zmieniając znak wartości, argumentu albo obu naraz:
Symbol oznacza symetrię względem osi , — względem osi , a — symetrię względem punktu . Punkt przechodzi w nich odpowiednio na , i , co wynika z i .
Zadania, w których wykres przesuwamy o wektor, zostały zebrane w osobnym typie , a zadania o obrazach prostych, punktów i okręgów w symetriach — w typie .
Symetria względem osi
W tym wariancie szukamy funkcji, której wykres jest symetryczny do danego względem osi . Z wynika, że jest to wykres funkcji : każdą wartość zastępujemy liczbą przeciwną.
W tym zadaniu funkcja jest liniowa, a jej wzór odczytujemy z wykresu. Obrazem prostej jest prosta o przeciwnych znakach obu współczynników; można też odbić dwa punkty prostej i poprowadzić prostą przez ich obrazy.
Symetria względem osi
W tym wariancie korzystamy z : obrazem wykresu jest wykres . We wzorze funkcji wstawiamy w miejsce .
W tym zadaniu oba wzory funkcji kwadratowych są dane i różnią się tylko znakiem współczynnika przy . Wstawienie w miejsce zmienia znak tylko tego współczynnika, bo kwadrat liczby przeciwnej jest taki sam.
Tutaj przekształcamy wykres funkcji wykładniczej i szukamy punktu wspólnego obu wykresów. Punkty leżące na osi symetrii nie zmieniają położenia, więc punkt przecięcia wykresu z osią należy do obu wykresów.
Tutaj wykres jest symetryczny względem pewnej prostej pionowej, więc jego obraz w symetrii względem osi pokrywa się z wykresem przesuniętym wzdłuż osi i szukamy wektora tego przesunięcia.
Symetria względem początku układu współrzędnych
W tym wariancie korzystamy z : obrazem wykresu jest wykres . Dla funkcji liniowej otrzymujemy — współczynnik kierunkowy się nie zmienia, a wyraz wolny zmienia znak. Równoważnie możemy odbić dwa punkty prostej i wyznaczyć prostą przechodzącą przez ich obrazy.
W tym zadaniu prostą wyznaczają dwa jej punkty o podanych współrzędnych, więc jej równanie zapisujemy ze wzoru na prostą przechodzącą przez dwa punkty i dopiero wtedy zmieniamy znak wyrazu wolnego.
Tutaj znane punkty prostej leżą na osiach układu, więc ich obrazy też leżą na osiach — z nich od razu odczytujemy wyraz wolny i miejsce zerowe funkcji .
.png)
.png)
.png)