Ten typ obejmuje zadania, w których wyznaczamy przedziały . Z wynika, że funkcja zmienia monotoniczność w pierwszej współrzędnej wierzchołka . Dla maleje w przedziale i rośnie w przedziale , a dla jest odwrotnie: rośnie w i maleje w .
Funkcja jest w przedziale, gdy większym argumentom odpowiadają większe wartości, a — gdy mniejsze. Wystarczy więc wyznaczyć i znak . Liczbę obliczamy z :
Możemy ją też odczytać z postaci kanonicznej albo obliczyć jako średnią miejsc zerowych ().
Wierzchołek można dołączyć do obu przedziałów monotoniczności, dlatego odpowiedzi mają postać i . Funkcja rosnąca w przedziale jest też rosnąca w każdym jego podprzedziale, ale maksymalnym przedziałem jest cały przedział albo . Funkcja kwadratowa nie jest monotoniczna w całym zbiorze .
Zadania, w których wyznaczamy współrzędne wierzchołka, zostały zebrane w osobnym typie .
Monotoniczność z postaci iloczynowej
W tym wariancie wzór ma :
Odczytujemy miejsca zerowe, z obliczamy , a znak wskazuje, który z przedziałów i jest przedziałem, w którym funkcja rośnie.
W tym zadaniu współczynnik przy jest dodatni, więc funkcja rośnie na prawo od wierzchołka.
Tutaj współczynnik przy jest ujemny, więc funkcja rośnie na lewo od wierzchołka; pytamy o największy przedział, w którym jest rosnąca.
Monotoniczność z postaci kanonicznej lub danego wierzchołka
W tym wariancie wierzchołek znamy z albo z treści. Przedziały monotoniczności wyznaczamy z i znaku .
W tym zadaniu wzór jest w postaci kanonicznej, więc pierwszą współrzędną wierzchołka i znak odczytujemy wprost ze wzoru.
Tutaj nie znamy wzoru, tylko wierzchołek i jeszcze jeden punkt wykresu. Punkt ten leży poniżej wierzchołka, więc ramiona paraboli są skierowane w dół.
.png)
.png)
